Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] wymierzającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 728.500,00 zł za odbieranie od podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania z terenu Gminy [...], tj. spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosło [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że nałożona kara administracyjna istotnie przekracza wartość środków pieniężnych pozostających w dyspozycji spółki, zatem jej uiszczenie będzie skutkować koniecznością co najmniej restrukturyzacji, a prawdopodobnie także likwidacji przedsiębiorstwa, a tym samym – koniecznością przeprowadzenia zwolnień oraz zaprzestania wykonywania usług komunalnych na rzecz gminy. Podał, że skarżący osiąga relatywnie nieznaczne obroty finansowe, przedkładając jako dowód bilans z rachunkiem zysków i strat za okres od 1 stycznia do 30 listopada 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy szkody majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Sądu, z uwagi na przedstawioną we wniosku argumentację, wykonanie decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wysokość ustalonej kary pieniężnej, stwierdzić należy, że uiszczenie jej może spowodować znaczne trudności dla strony. Ponadto, w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ww. kwota podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, zatem istnieje duże prawdopodobieństwo destabilizacji sytuacji ekonomicznej strony.
Zdaniem Sądu, przytoczone przez skarżącego okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o wymierzeniu kary administracyjnej pieniężnej w wysokości 728.500,00 zł. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, wymagającą stałych nakładów. Egzekucja orzeczonej kary pieniężnej mogłaby doprowadzić do utracenia przez niego płynności finansowej, natomiast późniejszy zwrot tej kwoty nie będzie skutkował przywróceniem stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OZ 751/15).
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.