Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury, zwany dalej "Ministrem", utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2008 r. nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], zmieniającą decyzję w sprawie ustalenia terenów przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Minister zmienił decyzję w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych i do załącznika do decyzji nr [...] Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych, w części VII, dla województwa [...], włączył do ewidencji terenów zamkniętych m.in. działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 2,9390 ha, obręb [...], gmina [...], powiat W., województwo [...].
Pismem z dnia 14 sierpnia 2008 r. M. S.A., zwana dalej "skarżącą", powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wezwała Ministra Infrastruktury do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Ministra nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r.
W dniu [...] października 2008 r. Minister wydał decyzję nr [...], którą odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Pismem z dnia [...] października 2008 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją podnosząc, iż skarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 28 kpa.
Rozpoznając ponownie sprawę Minister decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy własną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie może być uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Ministrem Infrastruktury na podstawie art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późn.zm.) a dotyczącym ustalania w drodze decyzji terenów zamkniętych, czyli terenów zastrzeżonych ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, na których
Sygn. akt IV SA/Wa 435/09 usytuowane są linie kolejowe. Organ decyzyjny tj. minister właściwy do spraw transportu w tym przypadku może samodzielnie lub po przeprowadzeniu weryfikacji przedłożonego przez P. S.A. wniosku władczo zadecydować o ustaleniu terenów, na których usytuowane są linie kolejowe, w celu zapobieżenia wystąpieniu zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa, przeciwdziałania tym zagrożeniom lub usunięcia ich skutków.
W ocenie organu skarżąca ma w przedmiotowym postępowaniu jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu sprawy. Nie ma natomiast interesu prawnego, gdyż będący przedmiotem sprawy stosunek prawny powstaje wyłącznie między Ministrem Infrastruktury a właścicielami bądź użytkownikami wieczystym terenów. Taki stosunek nie powstaje natomiast między stronami umów zobowiązujących - jaką w przedmiotowej sprawie jest skarżąca, będąca dzierżawcą nieruchomości [...] o pow. 2,9390 ha, z obrębu [...], gmina [...], powiat W., województwo [...], którą to nieruchomość dzierżawi na podstawie stosownej umowy od P. S.A.
Skargę na decyzję Ministra wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając jej naruszenie art. 28 kpa poprzez błędne przyjęcie, iż skarżąca jest jedynie "zainteresowana" faktycznie postępowaniem dotyczącym ustanowienia terenu zamkniętego, a nie chęcią ochrony swoich praw do zabudowy i zagospodarowania dzierżawionego terenu oraz do swobodnej realizacji prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie stosunku prawnego długoletniej dzierżawy ujawnionego w księdze wieczystej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżąca posiada prawo do długoterminowej dzierżawy (do 2026 r.) działki ewidencyjnej nr [...] usytuowanej w W. przy ulicy [...], które to prawo zostało ujawnione w księdze wieczystej i jest skuteczne erga omnes. Tak długotrwała dzierżawa zapewnia Spółce konieczną stałość i pewność użytkowania gruntu, co pozwala na realizację obiektów budowlanych i ich eksploatację przez czas niezbędny dla opłacalności przedsięwzięcia. Dlatego też z prawem długoterminowej dzierżawy skorelowane zostało prawo do rozbudowy i zabudowy przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości. Tym samym interes skarżącej wynika z konkretnego stosunku prawnego i jest przez to nie tylko interesem o charakterze faktycznym, ale i prawnym. Włączenie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] przez Ministra Infrastruktury do ewidencji gruntów terenów zamkniętych powyższej działki
Sygn. akt IV SA/Wa 435/09 ewidencyjnej nr [...] zmienia całkowicie dotychczasowe ustalenia dotyczące jej zagospodarowania przestrzennego, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 z późn.zm.) wszystkie tereny zamknięte są wyłączone ze sporządzonego dotychczas planu miejscowego. Objęciem zatem dzierżawionej przez skarżącą działki statusem terenu zamkniętego wiąże się ze znacznym ograniczeniem w jej zagospodarowaniu, w tym w zabudowie i nie pozostaje bez wpływu na przysługujące skarżącej prawo do jej zabudowy i eksploatacji zgodnie z założonymi planami finansowymi.
Ponadto, włączenie powyższego gruntu do ewidencji terenów zamkniętych zmusza skarżącą do rozpoczęcia od nowa procedur związanych z uzyskanymi już decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania dzierżawionego terenu wobec zmiany właściwości organu uprawnionego do ich wydania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami
m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd ocenia legalność zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Sąd dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji uchybień, na które wprawdzie skarżący nie wskazał w skardze, jednak ich wystąpienie obliguje Sąd do
Sygn. akt IV SA/Wa 435/09 uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu.
Na wstępnie należy wyjaśnić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa lub gdy zaistniała przesłanka wskazana w art. 145a § 1 kpa.
W przypadku złożenia podania o wznowienie organ w pierwszej kolejności wszczyna postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, na etapie którego bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Jeżeli jednak wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. zawiera stwierdzenie wywodzące, że składający go podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, to organ rozpatrujący podanie w tej fazie postępowania nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta jest przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r. sygn. IV SA 2397/98, Lex nr 47857).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w związku z tym, iż wniosek skarżącego o wznowienie postępowania oparty jest o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, za chybione należy uznać wywody organu zmierzające do wykazania, iż wnioskująca o wznowienie postępowania skarżąca nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia z dnia [...] lutego 2008 r., bowiem okoliczność ta winna być wyjaśniona i oceniona dopiero po wznowieniu postępowania, a nie w postępowaniu wstępnie oceniającym podanie o wznowienie postępowania, które – o czym była powyżej mowa – winno być ograniczone do oceny, czy podanie o wznowienie jest oparte na ustawowej przesłance wznowienia i czy zostało wniesione w terminie.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz
Sygn. akt IV SA/Wa 435/09 utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] października 2007 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego – art. 149 § 1-3, 151 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Powyższe ustalenia i wykładnię organ uwzględni przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania.
W konsekwencji powyższego uznania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.