Uzasadnienie
B. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.
Według zawartego we wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Oprócz mieszkania o pow. 44,43 m2 nie posiada żadnego innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest świadczenie emerytalne w wysokości 1100,62 zł netto miesięcznie.
W formularzu wniosku skarżący wskazał na ponoszone w skali miesiąca wydatki, tj.: opłatę za mieszkanie (220,44 zł), użytkowanie wieczyste i podatek od nieruchomości (2,16 zł+ 2,33 zł), opłatę za energię elektryczną (32, 14 zł), opłatę za gaz (17,50 zł), opłatę za abonament telefoniczny (29,99 zł), opłatę za abonament telewizyjny (5,54 zł), komunikację miejską (35 zł).
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawca dysponuje, tj. 1100,62 zł miesięcznie netto nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Same opłaty na utrzymanie mieszkania pomniejszają środki, jakimi dysponuje wnioskodawca o prawie 350 zł miesięcznie. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że dochód skarżącego nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 P.p.s.a.