Uzasadnienie
A. S. (skarżący) w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie wymeldowania, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy (formularz PPF z dnia 22 lutego 2018 r) oraz znajdujących się w aktach sprawy (pismo z dnia 10 stycznia 2018 r. wraz z dołączonymi do niego kopiami dokumentów) wynika, że skarżący domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący jest osobą samotną, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Został on w dniu 19 lipca 2017 r. eksmitowany do lokalu, który w jego opinii nie spełnia kryteriów dla osoby niepełnosprawnej. Otrzymuje zasiłek stały w wysokości 604 zł. Wymienił następujące wydatki miesięczne: energia elektryczna –550 zł leki, 155 zł gaz, 150 zł ubezpieczenie, 40 zł telefon. Oświadczył, że pieniądze na leki musi pożyczać od rodziny (w grudniu na leki wydał ponad 800 zł – kopia rachunku a aktach sprawy).
Rozpoznając wniosek, zważono co następuje:
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Z akt sprawy wynika, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej. Nie posiada jakichkolwiek oszczędności, jest osobą niepełnosprawną, aktualnie utrzymuje się dzięki pomocy społecznej, która ze swej istoty służy umożliwieniu osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.