Uzasadnienie
P. Z. wniósł skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obsługi komunikacyjnej terenów sąsiadujących z linią kolejową P. oraz projektowaną trasą ekspresową [...] - budowa ulicy [...].
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Wobec powyższego wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które wywołują skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku, a których wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub których wykonanie powodowałoby wyrządzenie znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jest to rodzaj aktu nienoszącego znamion wykonalności, to znaczy w ogóle nie kwalifikuje się do wykonania, a wskutek tego - nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.