Uzasadnienie
Pismem z 9 stycznia 2017 r. skarżąca ("spółka") – [...] Sp. j. z siedzibą w [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
Zarządzeniami z 14 lutego 2017 r. Przewodnicząca Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 11.419 zł, nadesłania pełnomocnictwa uprawniającego r.pr. M. F. do reprezentowania spółki przed sądami administracyjnymi, oraz dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji strony skarżącej, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod odrzucenia skargi. Wezwanie zawierające powyższe zarządzenie zostało odebrane przez pełnomocnika 28 lutego 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżąca 6 marca 2017 r. nadała pismo, do którego załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z załącznikami i niepoświadczoną kserokopię pełnomocnictwa. W załącznikach pisma przewodniego wymieniono również odpis KRS, jednak nie został on fizycznie do pisma dołączony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, doręczono skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika 28 lutego 2017 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków, rozpoczął zatem bieg 1 marca 2016 r. i upłynął z dniem 7 marca 2017 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a.
Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie uzupełnienia braków formalnych skargi oraz o skutkach niezastosowania się do wezwania, skarżąca nadesłała niepoświadczoną za zgodność kserokopię pełnomocnictwa, nie nadesłała natomiast wymaganego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji strony skarżącej.
W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Odpisami w rozumieniu – zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a. - mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.
Z kolei przepis art. 48 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Przesłana przez r.pr. M. F. kserokopia pełnomocnictwa nie spełnia powyższych warunków, nie została bowiem uwierzytelniona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa [art. 6 ust. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. 2016, poz. 233 z późn. zm.)]. Nie budzi zatem wątpliwości, że nie nadesłano ani oryginału pełnomocnictwa, ani jego wierzytelnego odpisu, co nakazuje art. 37 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I FZ 13/17, CBOSA).
Ponadto, jak już wyżej wskazano, skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo zawarcia informacji w piśmie przewodnim, nie nadesłała dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji strony skarżącej. Pełnomocnik nie wykazał zatem swojego umocowania do reprezentowania skarżącej Spółki, co również stanowi przesłankę uzasadniającą odrzucenie skargi (por. postanowienie NSA z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 53/17, CBOSA).
Tym samym uznać należy, że strona skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie.
W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.