Uzasadnienie
Skarżący K. S. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Oświadczył, że przebywa aktualnie w ośrodku dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy i otrzymuje pomoc socjalną w wysokości 70 zł miesięcznie. Nie ma innych źródeł utrzymania, nie dysponuje oszczędnościami, nieruchomościami, ani wartościowymi przedmiotami.
Stwierdzono, co następuje:
Z dyspozycji art. 243 § 1, art. 245 §§ 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Przyznanie prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. W ocenie referendarza sądowego, w takiej sytuacji znajduje się skarżący.
Skarżący jest uchodźcą z [...]. Nie osiąga dochodu. Jedyne środki pieniężne, jakimi dysponuje pochodzą z pomocy socjalnej przyznanej mu jako cudzoziemcowi ubiegającemu się o nadanie statusu uchodźcy. Nie posiada oszczędności pieniężnych, wartościowych przedmiotów.
W tych okolicznościach uzasadnione jest twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i dlatego należy uznać, że zasługuje na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postawiono jak w sentencji.