Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2019 r. znak [...]. orzekającej o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia 6 sztuk drzew gatunku dąb szypułkowy (5 sztuk) oraz gatunku sosna zwyczajna (1 sztuka), rosnących na terenie nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Pismem z dnia 4 marca 2019 r. Z. G. zgłosiła zamiar usunięcia 5 sztuk drzew gatunku dąb szypułkowy oraz 1 sztuki drzewa gatunku sosna zwyczajna, rosnących na terenie nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...].
W dniu 14 marca 2019 r. organ przeprowadził oględziny drzew zgłoszonych do usunięcia.
Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wniósł sprzeciw wobec zamiaru usunięcia 5 sztuk drzew, dębów szypułkowych oraz sosny zwyczajnej, rosnących na terenie nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...].
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Z. G. podnosząc, że celem usunięcia drzew jest zamiar przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego, o czym mowa w art. 83 f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody, a zatem postępowanie winno zostać umorzone.
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że w przypadku wykazania, że w sprawie nie ma zastosowania art. 83 f ust. 1 pkt 3b ustawy, organ pierwszej instancji winien ustalić, czy zachodzą podstawy do wniesienia sprzeciwu wynikające z art. 83f ust. 14 i 15 ustawy, których katalog ma charakter zamknięty i nie może być w żaden sposób przez organy administracji poszerzany.
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] orzekł o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia 6 sztuk drzew gatunku dąb szypułkowy (5 sztuk) oraz gatunku sosna zwyczajna (1 sztuka), rosnących na terenie nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując odwołanie Z. G. od ww. decyzji z dnia [...] września 2019 r. wskazało, że wnioskodawczyni w protokole zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew z dnia 14 marca 2019 r. wskazała, że powodem zamiaru usunięcia drzew jest uszkodzenie ciągnika rolniczego przez pnie drzew, natomiast w protokole z dnia 26 sierpnia 2019 r. strona wskazała, że teren jest użytkowany rolniczo, a rosnące drzewa przeszkadzają w uprawie owsa.
Z informacji zawartych w piśmie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 12 kwietnia 2019 r., wynika natomiast, że działka ta składa się z użytków wykazanych w ewidencji jako Lz - tereny zadrzewione; a w pozostałej z użytków rolnych, tj. S-RIIIb i S-RIVa.
Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym skoro przepis art. 83 f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody mówi o przywróceniu gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego, to jeśli grunt jest rolniczo wykorzystywany, to uznać należy, że zgłoszone do usunięcia drzewa są zadrzewieniem śródpolnym, do których nie ma zastosowania art. 83 f ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
Z dalszych ustaleń organów wynika, że działka nr [...] z obrębu [...] położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 r.. poz. [...] z dnia [...] listopada 2018 r.). Nieruchomość położna jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 12 R tereny rolne, a także w części na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu ([...]), a w pozostałej części na terenie [...] Parku Krajobrazowego ([...]).
Stosownie do § 14 ust. 3 ww. uchwały na obszarze objętym ustaleniami planu wprowadza się nakaz zachowania istniejącej, wartościowej przyrodniczo zieleni wysokiej w tym pojedynczych drzew i zadrzewień. Przez wartościową przyrodniczo zieleń wysoką należy rozumieć drzewa rodzimych gatunków będące w dobrym stanie zdrowotnym o obwodach pni (wskazanych w przepisach odrębnych) wymagające uzyskania zezwolenia na usunięcie (§ 5 pkt 8 uchwały).
Zatem w ocenie Kolegium, w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 83 f ust. 14 pkt I lit. b) i c). umożliwiająca organowi wniesienie sprzeciwu od zamiaru usunięcia drzew.
W myśl § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 7 Wojewody ¡Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r.. Nr [...]. poz. [...]). w Parku zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.
Ponadto w myśl § 3 pkt 2 lit. f) rozporządzenia Wojewody [...] Nr 3 z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie [...]Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2007 r.. Nr [...], Poz. [...]). na terenie Obszaru wprowadza się ustalenia dotyczące ochrony zieleni wiejskiej: zadrzewień, zakrzewień, parków wiejskich oraz kształtowanie zróżnicowanego krajobrazu rolniczego poprzez ochronę istniejących oraz formowanie nowych zadrzewień śródpolnych i przydrożnych. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w strefie zwykłej Obszaru zakazuje się: likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.
Ustalony stan faktyczny sprawy, w ocenie Kolegium pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił wątpliwości, co do zastosowania w niniejszej sprawie 83 f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody, a także uzasadnił zajęte stanowisko w sposób nie przekraczający granic uznania administracyjnego. Z protokołu oględzin drzew planowanych do usunięcia wynika, że dęby o obwodach pni wynoszących 156 cm. 138 cm. 154 cm. 99 cm. 124 cm oraz sosna pospolita o obwodzie pnia wynoszącym 107 cm są drzewami żywymi i zdrowymi, o regularnie wykształconych koronach i prostych pniach, a zatem w rozumieniu § 5 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, drzewa te stanowią wartościową przyrodniczo zieleń wysoką, objętą nakazem zachowania, o czym mowa w § 14 ust. 3 ww. planu zagospodarowania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 16 grudnia 2019 r. wniosła Z. G.. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:
naruszenie prawa materialnego, to jest art. 83 f ust. 8 w związku z art. 83 f ust. 11 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55), poprzez wniesienie sprzeciwu w terminie dłuższym niż 14 dni od dnia dokonania oględzin drzew, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 3 in fine Kpa, co miało wpływ na wynik sprawy;
naruszenie prawa materialnego, to jest art. 83 f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody, poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu, że przepis ten daje podstawy do uznania, że użytkowanie rolnicze części gruntu (w niniejszej sprawie części działki [...]) wyłącza możliwość zastosowania tego przepisu (usunięcia kolejnych drzew rosnących na gruncie), gdy uprawniona osoba zgłosi zamiar usunięcia kolejnych drzew rosnących na tym gruncie - w celu rolniczego użytkowania całej powierzchni gruntu, co miało wpływ na wynik sprawy;
naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa"), poprzez odstąpienie od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywatela oraz brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia się SKO do zarzutów postawionych w odwołaniu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Organu i Instancji, podczas gdy decyzja ta jest nieprawidłowa i powinna zostać uchylona przez SKO.
Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2019 r. W przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku - wniosła o uchylenie decyzji SKO, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) Ppsa. i zwrot kosztów postępowania. Na podstawie art. 119 pkt 2 Ppsa skarżąca wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., którą ww. organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzew.
Należy wskazać, że kontrola sądowa rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się do tego, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie ustalenia, czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, albowiem podejmowanie decyzji uznaniowej nie może oznaczać dowolności i arbitralności.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, zaś organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań.
Konstrukcja sprzeciwu, o którym jest mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 55), oparta jest na instytucji uznania administracyjnego, a wniosek ten wynika ze sformułowania "organ może wnieść sprzeciw". Jednocześnie trzeba zauważyć, że ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie żadnych pojęć nieoznaczonych, których wykładnia determinowałaby sposób załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ wydaje decyzję kierując się aksjologią wyrażoną w ustawie i w zasadach demokratycznego państwa prawnego. Wartościami, które są tu brane pod uwagę jest zatem ochrona przyrody a także ochrona zdrowia i życia ludzkiego, bezpieczeństwa korzystania z własnej nieruchomości.
Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma zatem prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co nie oznacza, że może ono nosić cechy dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego wynika z przepisów prawa materialnego, które w analizowanej sprawie zawiera ustawa o ochronie przyrody.
Podstawę materialnoprawną wydania kontrolowanej decyzji stanowiły zatem przepisy ustawy o ochronie przyrody.
Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, jednym z podstawowych instrumentów służących ochronie drzew i krzewów jest obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części na wniosek uprawnionego podmiotu. Wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części zostały określone w art. 83f ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.
Zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody, przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów usuwanych w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego. Z ustaleń organów wynika, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] jest w części oznaczona symbolem Lz – czyli teren zadrzewiony, w pozostałej części S-RIIIb i S-RIVa. Jednocześnie z protokołu zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew z dnia 26 sierpnia 2019 r. wynika, że na działce nr ew. [...] stwierdzono 6 drzew zgłoszonych do usunięcia gatunku dąb szypułkowy (5 sztuk) o obw. pnia 156 cm, 138 cm, 154 cm, 99 cm, 124 cm oraz gatunku sosna zwyczajna (1 sztuka) p obwodzie pnia 107 cm. Drzewa te rosną na działce o charakterze rolnym. Teren działki w chwili obecnej jest użytkowany rolniczo, rośnie tam owies.
Wobec powyższego, skoro przedmiotowa działka obecnie jest użytkowana rolniczo, to nie może być uznana za nieużytkowaną, którą skarżąca chce przywrócić do użytkowania rolniczego i miałoby temu służyć usunięcie 6 drzew. W tej sytuacji zgodzić się należy z oceną organów, że w okolicznościach sprawy nie znajduje zastosowania wyjątek od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew, o którym mowa w art. 83f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody.
Dalej z art. 83f ust. 1 pkt 3a ustawy o ochronie przyrody wynika, że przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba jednak podkreślić, że wyjątek ten wyłącza jedynie konieczność uzyskania zezwolenia przewidzianego w art. 83 ust. 1 ww. ustawy, nie dezaktualizuje jednak zakazów ustanowionych na przykład - jak w niniejszym przypadku - w drodze aktów prawa miejscowego na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami tego planu oraz na terenach parków krajobrazowych czy obszarów chronionego krajobrazu. W takiej sytuacji, zgodnie z ust. 4 art. 83f, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza określone w tym przepisie wielkości.
Zgodnie z art. 83f ust. 6, zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew lub krzewów, nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia oględzin w celu ustalenia nazwy gatunku drzewa oraz obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm. W myśli zaś art. 83f ust. 8, po dokonaniu oględzin organ w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Przypadki wniesienia sprzeciwu dzielą się na fakultatywne i obligatoryjne. Te pierwsze, kiedy organ może wnieść sprzeciw zostały wymienione w art. 83f ust. 14 i dotyczą:
- 1) lokalizacji drzewa:
- a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków,
- b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5;
- 2) spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 3.
Obligatoryjne wniesienie sprzeciwu następuje w 2 przypadkach. Zgodnie z art. 83f ust. 15 organ wnosi sprzeciw:
- 1) jeżeli zgłoszenie dotyczy usunięcia drzewa objętego obowiązkiem uzyskania zezwolenia na usunięcie;
- 2) w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w trybie określonym w ust. 9.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy organy prawidłowo wykazały, że skoro działka nr ew. [...] z obrębu [...] położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., a także w części na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, a w pozostałej części na terenie [...] Parku Krajobrazowego, to wniesienie sprzeciwu uzasadnione jest okolicznościami wymienionymi w art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b) i c) ustawy o ochronie przyrody. Stosownie do § 14 ust. 3 ww. uchwały na obszarze objętym ustaleniami planu wprowadza się nakaz zachowania istniejącej, wartościowej przyrodniczo zieleni wysokiej w tym pojedynczych drzew i zadrzewień. Przez wartościową przyrodniczo zieleń wysoką należy rozumieć drzewa rodzimych gatunków będące w dobrym stanie zdrowotnym o obwodach pni (wskazanych w przepisach odrębnych) wymagające uzyskania zezwolenia na usunięcie (§ 5 pkt 8 uchwały).
Z kolei w myśl § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr 7 Wojewody [...] 4 kwietnia 2007 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, w Parku zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Ponadto w myśl § 3 pkt 2 lit. f) rozporządzenia Wojewody [...] Nr 3 z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, na terenie Obszaru wprowadza się ustalenia dotyczące ochrony zieleni wiejskiej: zadrzewień. zakrzewień. parków wiejskich, oraz kształtowanie zróżnicowanego krajobrazu rolniczego poprzez ochronę istniejących oraz formowanie nowych zadrzewień śródpolnych i przydrożnych.
Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w strefie zwykłej Obszaru zakazuje się: likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.
Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że sprzeciw wniesiony na podstawie art. 83f ust. 14 pkt pkt 1 lit. b) i c) ustawy o ochronie przyrody, poprzedzony został zgromadzeniem materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 Kpa), a decyzja została wyczerpująco uzasadniona. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych regulacji prawnych, organy w należyty sposób wykazały ziszczenie się przesłanek do złożenia sprzeciwu. Kolegium należycie uzasadniło swoje rozstrzygnięcie, a samo procedowanie organów miało miejsce z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego z uwzględnieniem odrębności wynikających z przepisów ustawy o ochronie przyrody.
Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z wniesieniem sprzeciwu w terminie dłuższym niż 14 dni od dnia dokonania oględzin drzew, należy wskazać, że zarzut ten jest niezasadny. Mówiąc o terminie z art. 83f ust. 8 ustawy o ochronie przyrody, należy pamiętać również o zapisie ust. 6 art. 83f, zgodnie z którym organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin, z oględzin sporządza się protokół (ust. 7 art. 83f), po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw (ust. 8 art. 83f). Za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji administracyjnej w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005) albo w przypadku, o którym mowa w art. 39¹ ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego (ust. 11 art. 83f).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że zgłoszenie, o którym mowa w art. 83f ust. 4 skarżąca wniosła 4 marca 2019 r. Oględziny, o których mowa w art. 83f ust. 6 zostały przeprowadzone w dniu 14 marca 2019 r. Sprzeciw w formie decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 2019 r. został nadany w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe w dniu 27 marca 2019 r., a zatem z zachowaniem 14 dniowego terminu od dnia oględzin. W tym momencie wymogi procesowe związane z terminem do wniesienia sprzeciwu zostały skonsumowane i fakt uchylenia przez Kolegium decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2019 r., i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji powoduje, że termin do wniesienia sprzeciwu z art. 83f ust. 8 nie znajduje już zastosowania w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd przychylił się do stanowiska organów orzekających w sprawie uznając, że decyzje zostały wydane z zachowaniem wymogów proceduralnych, jak również prawidłowo ustalono podstawy prawne i dokonano ich subsumcji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, wreszcie dokonano wyważenia interesu społecznego oraz indywidualnego interesu strony z uwzględnienie zasad słuszności i celowości.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.