Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu skargi T. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2004r. sygn. akt (V SA 4275/02 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. w części dotyczącej § 14 ust.1 pkt 7 oddalając skargę w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazano, iż zasadny jest zarzut skargi naruszenia prawa regulacją § 14 ust. 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały, bowiem Rada Gminy W. stanowiąc tę regulację nie dość, że określiła szerokość ul. [...] poniżej obowiązujących w tym zakresie norm prawnych, to przede wszystkim nie uczyniła tego precyzyjnie. W przeciwieństwie do innych ulic wyznaczonego planem układu komunikacyjnego (zob. § 14 ust. 1 pkt 1-6 i 8- 12) szerokość ulicy [...] w liniach rozgraniczających jako ciągu pieszo-jezdenego określiła w przybliżeniu "około" 6 m, a między ogrodzeniami posesji "około" 3,5 m. Sąd uznał, iż tak wyznaczony przebieg przedmiotowej ulicy (w jednych miejscach szerzej w innych węziej, odniesienie się do ogrodzeń jako wyznaczniku szerokości, a nadto wszystko to w przybliżeniu) nie może być zaakceptowany z punktu widzenia ochrony prawa własności skarżącej, ale także właścicieli sąsiednich posesji.
Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. T. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2004r. sygn. akt IV SA 4275/02. Zdaniem skarżącej w świetle powołanego wyroku Rada Gminy zgodnie do treści art. 32 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna podjąć działania o których mowa w art. 27 powołanej ustawy tj. zmienić wskazany plan w takim trybie w jakim został uchwalony.
W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie wskazując, że "uzupełnienie" planu według żądania skarżącej polegałoby w istocie na sporządzeniu nowego planu miejscowego z zachowaniem pełnej procedury która trwałaby około 3 lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Złożoną w niniejszej sprawie skargę należało rozpoznać w kontekście brzmienia art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Przepis ten umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu, a więc pozostaje w bezczynności po wyroku sądu uwzględniającym skargę na bezczynność lub po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Omawiany przepis ma charakter nie tylko dyscyplinujący, ale i restrykcyjny. Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy, ale już po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 P.p.s.a.).
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Skarżąca tryb ten wyczerpała, kierując do organów gminy stosowne pisma.
Zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 P.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny obliczonej zgodnie z § 6 tego przepisu jest ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ pozostaje w bezczynności pomimo uprzedniego wyroku sądu. Stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo terminu określonego w ustawie nie rozpoznaje sprawy, natomiast niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność występuje w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności.
W przedmiotowej sprawie wydany został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrok z dnia 26 marca 2004r. sygn. akt IV SA 4275/02, którym stwierdzono nieważność § 14 ust.1 pkt 7 uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu W. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zasadny jest zarzut skargi naruszenia prawa regulacją § 14 ust. 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały, bowiem Rada Gminy W. stanowiąc tę regulację nie dość, że określiła szerokość ul. [...] poniżej obowiązujących w tym zakresie norm prawnych, to przede wszystkim nie uczyniła tego precyzyjnie. W przeciwieństwie do innych ulic wyznaczonego planem układu komunikacyjnego (zob. § 14 ust. 1 pkt 1-6 i 8- 12) szerokość ulicy [...] w liniach rozgraniczających jako ciągu pieszo-jezdenego określiła w przybliżeniu "około" 6 m, a między ogrodzeniami posesji "około" 3,5 m. Tak wyznaczony przebieg przedmiotowej ulicy (w jednych miejscach szerzej w innych węziej, odniesienie się do ogrodzeń jako wyznaczniku szerokości, a nadto wszystko to w przybliżeniu) nie może być zaakceptowany z punktu widzenia ochrony prawa własności skarżącej, ale także właścicieli sąsiednich posesji.
Konsekwencją stwierdzenia przez Sąd nieważności części uchwały podjętej przez Radę Gminy, a dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego oznacza jedynie wyeliminowanie z porządku prawnego tej uchwały we wskazanej przez Sąd części. Wyrok ten nie nakładał jednocześnie na organy gminy obowiązku podjęcia konkretnych działań w zakresie planistycznym lub też w kwestii ewentualnej budowy drogi przed nieruchomością skarżącego. W tej sytuacji nie można uznać aby Rada W. pozostawała w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2004r. sygn. akt IV SA 4275/02 lub nie wykonała tego wyroku bowiem jak już wskazano, wyrok ten nie obligował organów gminy do podjęcia konkretnych działań. Wyrok ten od dnia uprawomocnienia wywołał ten skutek, że jego mocą z obrotu prawnego wyeliminowana została części uchwały podjętej przez Radę Gminy a dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.