Uzasadnienie
S. M. (dalej "skarżący") wnosząc skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r., wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i pięciorgiem małoletnich dzieci. Skarżący razem z rodziną zamieszkują w Ośrodku dla Cudzoziemców w G. Wnioskodawca i jego najbliżsi utrzymują się z pomocy socjalnej otrzymywanej w ramach procedury uchodźczej. Z nadesłanego zaświadczenia Departamentu Pomocy Socjalnej Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 23 stycznia 2014 r. (k. 29 akt sądowych) wynika, że skarżący wraz z rodziną znajduje się pod opieką departamentu. W miesiącu grudniu 2013 r. i styczniu bieżącego roku cudzoziemiec, jego żona i dzieci otrzymali pomoc w łącznej wysokości po 1885 zł każdego miesiąca.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.").
Sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego, świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.