Uzasadnienie
A. R. wniosła skargę na wskazane w sentencji postanowienie w przedmiocie odmowy wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy rozgraniczenia nieruchomości.
Zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu:
- - administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz
- - egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zaskarżone postanowienie nie należy do wskazanych wyżej rodzajów postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), ponieważ:
- - nie służy na nie zażalenie - stosownie do art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy K.p.a. tak stanowi; K.p.a. nie stanowi, aby na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 26 § 2 K.p.a.) służyło stronie zażalenie; postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 K.p.a.);
- - nie kończy ono postępowania w sprawie - postanowienie kończące postępowanie w sprawie uniemożliwia uruchomienie toku instancji w stosunku do określonej decyzji i powoduje, że uzyskuje ona przymiot ostateczności; zaskarżone postanowienie nie powoduje takiego skutku, gdyż jedynie orzeka o odmowie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy;
- - nie rozstrzyga sprawy co do istoty - z rozstrzygnięciem tego rodzaju (co do istoty sprawy) mamy do czynienia jedynie wtedy, gdy akt administracyjny w sposób władczy określa uprawnienia lub obowiązki jego adresata w sferze prawa materialnego; zaskarżone postanowienie nie wywołuje takich skutków.
Nie zostało skarżone postanowienie również wydane w postępowaniu egzekucyjnym ani zabezpieczającym (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), lecz na podstawie przepisu K.p.a. (art. 26 § 2), a nie przepisu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.).
Konsekwencją powyższych rozważań jest przyjęcie, że na zaskarżone postanowienie nie można skutecznie wnieść skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.