Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 6

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 30 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 485/10

Metryka

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Skład
Sędzia WSA - Danuta Dopierała
Rozpoznanie
w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy ze skargi M. W. na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu

Sentencja

postanawia:

  1. - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. skarżąca M. W. wniosła, za pośrednictwem Wojewody [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której jednocześnie:

  1. - wezwała do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80 poz. 872 ze zm.), oraz
  2. - zaskarżyła rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. Sąd wezwał skarżącą do wykazania, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie pouczono skarżącą o treści art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206), informując, iż przepis ten obowiązuje od dnia 1 kwietnia 2009 r. i zastąpił on art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r., Nr 80, poz. 872 ze zm.). W odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu skarżąca nadesłała uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] wraz z załącznikiem.

W związku z powyższym Sąd ponownie wezwał skarżącą do wykazania w termie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu wezwała właściwy organ (organ, który wydał zaskarżony akt) do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206).

Ww. wezwanie Sądu skierowane do skarżącej pozostało jednak bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Przepis art. 52 § 4 P.p.s.a. stanowi, iż w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zaskarżone w niniejszej sprawie rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880, ze zm.), stanowi akt prawa miejscowego, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 tej ustawy – stanowiącym lex specialis do art. 52 § 4 P.p.s.a. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru do usunięcia naruszenia, zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.

Z akt rozpatrywanej sprawy, nie wynika aby skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Ponowne wezwanie skierowane do skarżącej aby wykazała, iż wyczerpała tryb wniesienia skargi wskazany w powołanych wyżej przepisach prawa, pozostało bez odpowiedzi.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarte w skardze do Sądu, nie może zostać uznane za wezwanie złożone w trybie powołanego art. 63 ust.

1. Przepis ten wyraźnie stanowi, iż wezwanie takie winno być złożone przed wniesieniem skargi, a także należy skierować je do właściwego organu administracji publicznej. Tymczasem pismo z dnia 19 stycznia 2010 r. stanowi skargę, która została złożona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Dodatkowo należy wyjaśnić, iż ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie, a zatem i art. 44 ust. 1, na który powołali się skarżący, został uchylony z dniem 1 kwietnia 2009 r. na mocy art. 82 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie.

W tej sytuacji Sąd uznał, iż skarżąca nie wyczerpała trybu, o którym mowa w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy, tj. nie wezwała organu, przed wniesieniem skargi, do usunięcia naruszenia prawa.

Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.