Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lutego 2014 r. S. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Zdaniem skarżącego, niewysłanie ww. pisma na jego adres narusza art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na pismo udzielające Urzędowi Miasta w [...] informacji dotyczącej odbioru badań archeologicznych, prowadzonych w związku z inwestycją pn. "Przebudowa ulicy [...] i Wójta R. w [...]", na które Miasto [...] uzyskało pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ponieważ S. P. wykonywał badania archeologiczne na zlecenie Miasta [...], w piśmie wskazano, iż termin ostatecznego rozliczenia się skarżącego z wykonywanych badań oraz dokumentacji określonej w pozwoleniu upływa w dniu 23 czerwca 2014 r.
Kwestionowane przez skarżącego pismo nie należy do żadnej z kategorii rozstrzygnięć określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w szczególności nie stanowi innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo to ma wyłącznie charakter informacyjny, nie nakłada na skarżącego jakichkolwiek obowiązków ani też nie przyznaje mu uprawnień. O innych niż decyzje administracyjne lub postanowienia, wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można mówić, jeżeli akt posiada następujące cechy: ma charakter władczy, jest podjęty w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny, dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt II GSK 1442/13, Lex nr 1381670).
Żadnej z wymienionych cech nie posiada pismo kwestionowane przez skarżącego, zatem kontrola jego legalności nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tych przyczyn, przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.