Uzasadnienie
Skarżąca – X. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu RP i innych państw obszaru Schengen.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca podniosła, że jej wyjazd wiązał by się z dużymi kosztami, a możliwość powrotu byłaby bardzo utrudniona, cała jej rodzina przebywa legalnie w Polsce. Wykonanie decyzji uniemożliwi jej udowodnienie przed sądem, że brak było przesłanek do zobowiązania jej do opuszczenia terytorium RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przyjąć należy, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącej po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą o cudzoziemcach") w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Skarżąca, uzasadniając wniosek, trafnie w ocenie Sądu, wskazała, że wykonanie decyzji uniemożliwi jej dochodzenie swych praw i udział w postępowaniu sądowym. Opuszczenie przez nią terytorium Polski przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonej decyzji pozbawi ją prawa do sądu, a w przypadku udzielenie ochrony sądowej będzie ona iluzoryczna.
Należy mieć przy tym na względzie, że uzyskanie wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu jest jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca przed przymusowym wykonaniem tej decyzji. Co więcej, udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania takiej decyzji jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją wspomnianego wyżej prawa do sądu.
W konsekwencji, po ocenie faktycznych i prawnych następstw, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.