Uzasadnienie
R. K., w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r., sporządzonym z języku [...], wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r. ([...]) utrzymującej w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej; o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i o stwierdzeniu, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Pismami z dnia 11 marca 2013 r. oraz 8 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez złożenie tłumaczenia na język polski, pouczając go równocześnie o treści art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 224). Wezwania te nie zostały skutecznie doręczone, wobec braku aktualnego adresu zamieszkania skarżącego.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. ustanowiono dla skarżącego Kuratora w osobie pracownika [...] – pani M. J. Pismem z dnia 28 marca 2014 r. wezwano ustanowionego kuratora do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 22 lutego 2013 r. poprzez nadesłanie jego tłumaczenia na język polski dokonanego przez tłumacza przysięgłego w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi kurator podniosła, że żaden przepis ustawowy nie nakłada na stronę postępowania sądowoadministracyjnego obowiązku przedstawienia przysięgłego tłumaczenia złożonych przez nią pism w języku polskim. Do odpowiedzi dołączono tłumaczenie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które nie zostało sporządzone przez tłumacza przysięgłego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepis art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 224 ze zm.) stanowi, że język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa, natomiast art. 5 ust. 1 zobowiązuje podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dokonywania wszelkich czynności urzędowych oraz składania oświadczeń woli w języku polskim, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Art. 5 ust. 2 ww. ustawy rozciąga to zobowiązanie na wszelkie oświadczenia woli, podania i inne pisma składane do wyżej wspomnianych organów.
W myśl art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej "u.s.a.", w sprawach nieuregulowanych w ustawie do wojewódzkich sądów administracyjnych (...) stosuje się odpowiednio przepisy o ustroju sądów powszechnych (...). Z kolei art. 5 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.), dalej "u.s.p.", stanowi, że językiem urzędowym przed sądami jest język polski. Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy, skoro dokument złożony do akt został sporządzony w języku obcym, a od jego treści zależał dalszy tok postępowania, to należało dokonać jego oficjalnego tłumaczenia, tylko bowiem tłumaczenie dokonane przez tłumacza przysięgłego może stanowić miarodajny punkt odniesienia dla decyzji procesowych sądu (postanowienie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. III CZ 34/13, LEX NR 1375423).
Pismem Sądu z dnia 28 marca 2014 r. wezwano ustanowionego kuratora do przedłożenia tłumaczenia na język polski, dokonanego przez tłumacza przysięgłego, wniosku skarżącego z dnia 22 lutego 2013 r. o wstrzymanie wykonania decyzji. Powyższe pismo zawierało pouczenie, że nienadesłanie wskazanego tłumaczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma skutkować będzie pozostawieniem wniosku skarżącego bez rozpoznania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone ustanowionemu kuratorowi w dniu 3.04.2014 r. Wskazany wyżej termin upłynął z dniem 10.04.2014r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie nadesłano wskazanego tłumaczenia.
Z tych względów, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 29 u.s.a w związku z art. 5 § 1 u.s.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.