Uzasadnienie
D. Sp. z o.o. z siedzibą w. wraz ze skargą na decyzję z [...] grudnia 2016 r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie ustalenia wymiary kary biegnącej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek strona skarżąca podniosła, że wnioskiem z 27 maja 2016 r. zwróciła się do organów orzekających w sprawie o zmianę wymiaru kary biegnącej i postępowanie z tego wniosku nie zostało dotychczas zakończone. Strona skarżąca obawia się, że na skutek działań podjętych przez organ pierwszej instancji w obiegu zafunkcjonują dwie decyzje ustalające wymiar kary biegnącej. W konsekwencji może to doprowadzić do sytuacji wskazanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zauważyć należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Przenosząc powyższe rozważania na kanwę rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustalenia wymiaru kary biegnącej za naruszenie wymagań ochrony środowiska. W decyzji tej w oparciu art. 300 ust. 4 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.) określono: (1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; (2) wymiar kary biegnącej; (3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia.
Wydane rozstrzygnięcie zawiera zatem negatywną ocenę działań strony skarżącej w związku z którymi zobowiązana będzie do uiszczenia kary pieniężnej. Nie nakłada natomiast na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków np. poprzez konieczność uiszczenia kary. Dopiero na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, podejmie decyzję o wymierzeniu kary (art. 302 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Tym samym zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Na powyższą ocenę nie ma wpływu fakt, że strona skarżąca jako podmiot korzystający ze środowiska, w piśmie z 27 maja 2016 r., wystąpiła o zmianę wymiaru kary biegnącej, na podstawie art. 301 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (w uzasadnieniu wniosku wskazano 300 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska). Postępowanie z tego wniosku jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a decyzja wydana po rozpoznaniu tego wniosku, będzie miała znaczenie przy wymiarze kary. Zgodnie z art. 301 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w drodze decyzji, wymiar nowej kary biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny albo doby od terminu, w którym przeprowadzono pomiary lub dokonano własnych ustaleń, o ile w terminie 30 dni nie zakwestionuje zasadności złożonego wniosku. Oznacza to, że w obrocie prawnym funkcjonować będą decyzje ustalające wymiar kary biegnącej, wydane w oparciu o inny przepis prawa materialnego i określające, co najmniej, inne terminy od których będzie naliczana kara.
W ocenie Sądu niezrozumiała jest więc teza, że wydanie decyzji z wniosku z 27 maja 2016 r. skutkować będzie nieważnością decyzji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. a tym bardziej, że wywoła trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji