Uzasadnienie
Pismem z 14 lutego 2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Jednocześnie ze złożeniem skargi skarżąca wniosła o wstrzymanie ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że mając na uwadze, iż stosownie do treści art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaskarżona decyzja jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenia na budowę, istnieje wysokie podobieństwo, że Wnioskodawca zdoła uzyskać oparte na zaskarżonej decyzji pozwolenie na budowę obiektu, a nawet rozpocząć jego budowę. W przypadku rozpoczęcia procesu inwestycyjno-budowlanego może okazać się, że dostosowanie zamierzenia do nowych warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu napotka na znaczące trudności natury faktycznej jak i prawnej. Znacząco utrudnione będzie w takim przypadku zarówno usunięcie skutków faktycznych w postaci rozpoczętej budowy, jak i wyeliminowanie z obrotu, ewentualnie uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego wykonanie zaskarżonej decyzji winno zostać wstrzymane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przystępując do oceny zasadności przedmiotowego wniosku należy zauważyć, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja ta - jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego - daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji.
Tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej, a w konsekwencji nie może wyrządzić jej znacznej szkody lub wywołać nieodwracalnych skutków. Ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy skarżącej.
Wobec powyższego, mając na uwadze rygorystyczne kryteria, jakie ustawodawca wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy uznać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 powoływanej ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.