Uzasadnienie
J. K. i W. K. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2002 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na śmierć skarżących J. K. i W. K. Następnie w sprawie ustalono, iż następcą prawnym zmarłych skarżących jest J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2009 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej P.p.s.a.) podjął zawieszone postępowanie uznając, że ustała przyczyna zawieszenia.
Zarządzeniem z dnia 4 marca 2009 r. Sąd wezwał następcę prawnego skarżących do złożenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, oświadczenia na piśmie, czy popiera skargę przez nich złożoną, czy też ją cofa, pod rygorem, iż brak odpowiedzi na powyższe wezwanie zostanie potraktowane przez Sąd jako cofnięcie skargi. Niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone następcy prawnemu skarżących w dniu 13 marca 2009 r., a więc termin do jego wykonania upłynął w dniu 20 marca 2009 r. i J. K. nie wykonał zarządzenia we wskazanym terminie, dlatego należy uznać, iż nastąpiło cofnięcie skargi.
Wobec powyższego cofnięcie skargi w ocenie Sądu jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.