Uzasadnienie
F. K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2003 r. w przedmiocie odpadów.
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2004 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na śmierć skarżącego J. B. Następnie w sprawie ustalono, iż następcami prawnym po zmarłym skarżącym są S. B., B. I., A. G. oraz R. S. Wobec powyższego postępowanie sądowe, stosownie do art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwana dalej P.p.s.a.), zostało podjęte postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r.
Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2009 r. Sąd wezwał następcę prawnego skarżącej F. K. do złożenia, w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, oświadczenia na piśmie, czy popiera skargę, czy też ją cofa, pod rygorem, iż brak odpowiedzi na powyższe wezwanie zostanie potraktowane przez Sąd jako cofnięcie skargi. Niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone następcy prawnemu skarżącej w dniu 11 marca 2009 r., a więc termin do jego wykonania upłynął w dniu 25 marca 2009 r. i L. K. nie wykonał zarządzenia we wskazanym terminie, dlatego należy uznać, iż nastąpiło cofnięcie skargi.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że dokonane w/w pismem procesowym cofnięcie skargi jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.