Uzasadnienie
A. K. w zażaleniu z 5 kwietnia 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 506/16 o odrzuceniu jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów z nieruchomości, złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sadowych. W dniu 11 maja 2016 r. skarżąca nadesłała urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że A. K. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwójką synów (w wieku 14 i 15 lat). Rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę skarżącej (2.893, 97 zł. netto miesięcznie), które w całości przeznacza na niezbędne utrzymanie (w tym opłaty związane z eksploatacją domu). Ojciec dzieci J. W. nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego. Skarżąca mieszka w niewykończonym domu, posiada działkę nieużytkowaną rolniczo (o powierzchni 0,97ha) oraz jest współwłaścicielem działki rolnej w [...], która nie przynosi dochodu.
Stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy.
Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).
Odnosząc przedstawione na wstępie okoliczności faktyczne do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, że sytuacja dochodowa wnioskodawczyni jest obiektywnie trudna. A. K. i jest synowie utrzymują się z dochodu w wysokości 2.893,07 zł. Ta kwota jest niska jak na potrzeby trzyosobowej rodziny. Sytuacje majątkową rodziny pogarsza dodatkowo konieczność ponoszenia wydatków na leczenie syna oraz kosztów dojazdu skarżącej do pracy (80 km dziennie). Skarżąca nie posiada oszczędności, korzysta z pomocy finansowej znajomych. W tej sytuacji poniesienie przez nią kosztów sądowych (nawet tych najniższych – 100 zł.), spowoduje uszczerbek w koniecznym utrzymaniu skarżącej i jej dzieci.
Biorąc powyższe pod uwagę, referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych.