Uzasadnienie
W niniejszej sprawie O. D. w piśmie z dnia 10 marca 2016 r. wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych. W dniu 12 kwietnia 2016 r. skarżąca nadesłała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pism skarżącej z dnia 12 kwietnia 2016 r. i z dnia 24 maja 2016 r. a także z akt sprawy wynika, że O. D. znajduje się w skomplikowanej sytuacji życiowej i majątkowej. Po rozwodzie z mężem (A. D.) mieszka u znajomych i utrzymuje się z prac dorywczych, z których dochód "wystarcza ledwie na przeżycie". Skarżąca wyjaśniła, że nie ma oszczędności, a jej dotychczasowy majątek pozostawiła w domu, z którego została wymeldowana.
Stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Z informacji przedstawionych przez skarżącą w złożonym wniosku oraz w pismach z dnia 12 kwietnia 2016 r. i z 24 maja 2016 r. oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że O. D. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy).
Zauważyć należy, że wnioskodawczyni aktualnie nie uzyskuje żadnych stałych dochodów. Jej sytuacja życiowa i majątkowa jest skomplikowana. Dochód z prac dorywczych jest bardzo niski, co daje podstawę aby przypuszczać, że nie tylko nie pozwala jej na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego, niezbędnego utrzymania skarżącej. Skarżąca nie posiada także majątku, którym może swobodnie rozporządzać.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.