Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2019r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz art. 5 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 690), utrzymała w mocy decyzję własną z [...].09.2017 r. Nr [...]. Decyzją tą organ odmówił W. R. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 690) - dalej jako ustawa o działaczach.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy.
Strona wraz z wnioskiem o przyznanie przedmiotiwego statusu przedłożyła decyzj;ę Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej nr [...] z dnia [...].06.2017 r., w której stwierdzono, że Pan W. R. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa.
Wobec stwierdzenia przez Prezesa IPN, iż wobec strony nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość przyznania przedmiotowego statusu Szef Urzędu uznał, iż kluczowe w opisywanej sprawie jest ustalenie okoliczności podnoszonych przez Stronę represji. W swoim wniosku Wnioskodawca wskazał, że w wyniku prowadzonej przez niego działalności związkowej został pozbawiony części dochodu w postaci uszczuplenia dodatkowego wynagrodzenia w postaci premii i pozbawienia możliwości pełnienia funkcji sędziego w zawodach biegowych na orientację.
Organ przywołał brzmienie art. 3 ustawy i wskazał, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego udział wnioskodawcy wystąpieniu wolnościowym, który spowodował represje określone w tym przepisie. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie można uznać, iż Wnioskodawca prowadził działalność określoną w art. 3 ust. 1 ustawy o działaczach tj. łącznie przez co najmniej 12 miesięcy, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce czy też brał udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
Strona podniosła, iż jako Zastępca Kierownika Oddziału Zakładach Techniki Biurowej "[...]", w związku z pozbawieniem go dostępu do materiałów poufnych i tym samym ograniczeniem dostępu do przydziału sprzedaży, utracił około 15-20 % dodatkowego wynagrodzenia w postaci premii. Przepisy obowiązującej ustawy nie przewidują tego rodzaju represji i nie wiążą z nimi możliwości przyznania statusu osoby represjonowanej. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, W. R. nie został zwolniony, a stosunek pracy wygasł z uwagi na wypowiedzenie go przez Wnioskodawcę w 1990 r. powyższe w pełni znajduje potwierdzenie w oświadczeniu świadka Pana S. S., którego oświadczenie zostało dołączone do wniosku.
Należy też wskazać, że analiza dokumentacji paszportowej Strony, składanej do Biura, Paszportów MSW w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w O. zdaniem organu nie potwierdza, iż Strona ubiegała się o wydanie dokumentu podróżnego w związku z swoim udziałem w zawodach sportowych. Jak wynika z kopii wniosków paszportowych Strona dwukrotnie w 1988 r. wyjeżdżała do Finlandii a jako cel wyjazdu podawała "wycieczka", oraz w 1989 r. otrzymała paszport służbowy.
Zainteresowany we wniosku o przyznanie przedmiotowego statusu jak i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazał jedynie, iż był I delegatem NSZZ Solidarność w ówczesnym zakładzie pracy. Brak jest jednak w aktach sprawy jakichkolwiek relacjach samego zainteresowanego, czy też informacji o prowadzeniu działalności związkowej w warunkach nielegalnych. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. Szef Urzędu nie neguje, iż Strona mogła być członkiem Solidarności w okresie jej legalnego istnienia, jednak obowiązująca ustawa o działaczach opozycji antykomunistycznej nie przewiduje jednak potwierdzenia przedmiotowego statusu za prowadzenie działalności związkowej w okresie legalnego działania związków zawodowych.
Analiza oświadczeń Wnioskodwcy, jak i pozostałych dokumentów zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania w ocenie organu prowadziła więc do wniosku, iż strona nie prowadziła działalności określonej w art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach tj. łącznie przez co najmniej 12 miesięcy, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną, odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, czy też udziału wnioskodawcy w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
Dokonując weryfikacji opisywanych przez Wnioskodawcę zdarzeń oraz analizując materiał, dowodowy organ uznał, że brak jest podstaw do potwierdzenia stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan W. R..
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 105 §1 k.p.a poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego, na skutek błędnego uznania, że nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy ze względu na to, że skarżący nie miał w toczącym się postępowaniu przymiotu strony.
Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości obu decyzji.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ pierwszej instancji dopuścił się wielu nieprawidłowości a mianowicie, nie przesłuchano świadków wskazanych w sprawie tj.: śp. S. S., byłego dyrektora ZTB [...] w G. oraz Pana J. T., który mógłby potwierdzić, że rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem z Zakładu Techniki Biurowej [...] w G. było jedynie słuszną i korzystną dla skarżącego formą rozwiązania umowy i warunkiem przed przygotowywanym zwolnieniem przez Dyrekcję. Taka forma i sposób rozwiązania umowy o pracę dawała mu jedynie szansę na zatrudnienie w innych podmiotach gospodarczych. Nie uwzględniono przesłuchania i oświadczenia złożonego jeszcze wówczas żyjącego S. S..
Należy uwzględnić fakt próby wcześniejszego zwolnienia go, jednak chroniony już wówczas był immunitetem. Ponadto pozbawiono stronę dostępu do spraw tajnych i poufnych oraz celowe ograniczanie dostępu do części zamiennych oraz towarów handlowych co miało wpływ na obniżone wyniki ekonomiczne prowadzonego Oddziału ZTB [...] Oddział w O.. To jest dobitny przykład nękania i utrudniania życia oraz nacisku i zastraszania. W związku i w oparciu o art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o IPN - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu /Dz.U.z 2014r poz 1075 p.pkt c i d / w ocenie skarżącego był on pozbawiony możliwości wykonywania swojego zawodu oraz została z nim rozwiązana umowa o pracę. Powyższe zdaniem strony stanowi podstawę do uznania go za osobę represjonowaną.
Skarżący zakwestionował stanowisko organu w sprawie:
- - informacji z Biura Paszportowego MSW w O.. W jego ocenie wcześniej udokumentował, że pozbawiono go prawa do wyjazdu służbowego w ramach Zakładów Techniki Biurowej [...] w G. /dokument Biura Paszportowego MSW w G. o wykreślenie służbowego wniosku o paszport/.
- - Złożonej przez niego do organu informacji. W jego ocenie opisane w wydanej decyzji wyjazdy jako w tzw wyjazdy turystyczne /na paszport imienny- osobisty/ były sposobem na ukrycie dochodu w obcej walucie. Natomiast wyjazdy w sprawach sportowych zapewne są odnotowane w paszporcie służbowym Zrzeszenia Sportowego [...] w W..
- - pominięto analizę mojej działalności przed powstaniem struktur ‘’Solidarności" przy PTB [...] [...] w W.. Brak dokumentów w powyższej sprawie jest uzasadniony, ponieważ były to spotkania tajne z naciskiem na wielkie ryzyko utraty pracy i życia. Reprezentowaliśmy klasę robotniczą i byliśmy delegatami z wyboru.
Skarżący domaga się zatem przesłuchania świadka J. T. i przyznanie mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowanej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Dz. U. 2018 poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. 2019.2325 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych [...] listopada 2019 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2017 r. odmawiającą skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t.j. Dz. U. 2018.690, dalej jako ustawa).
Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy, działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2 ustawy).
Natomiast osobą represjonowaną z powodów politycznych, w myśl art. 3 powołanej ustawy, jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.:
- 1) przebywała w:
- a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce,
- b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;
- 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;
- 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym:
- a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5 i 369), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni,
- b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia,
- c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu,
- d) została z nią rozwiązana umowa o pracę,
- e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły,
- f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok;
- 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
W świetle powołanych przepisów wskazać należy, że status "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 oraz art. 3 ustawy. Status działacza opozycji antykomunistycznej przyznany może zostać wyłącznie osobie, która w okresie wskazanym w art. 2 tej ustawy prowadziła działalność w warunkach i celu określonym w ustawie. Natomiast za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ustawy i nastąpiło to z powodów politycznych.
Okoliczności wskazywane przez skarżącego zarówno we wniosku, w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania, jak i w skardze, nie wskazują na prowadzenie przez nią działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 ustawy bądź doznanie represji wymienionych enumeratywnie w art. 3 ustawy.
Taką okolicznością z pewnością nie jest przywołane przez skarżącego rozwiązanie z nim umowy o pracę na jego wniosek. Zgodnie z art. 3 pkt 3 lit. d ustawy rozwiązanie umowy o pracę uzasadniać może przyznanie statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych tylko wówczas, gdy nastąpiło w związku z braniem udziału w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przepisu tego nie da się zinterpretować w ten sposób by mógł mieć zastosowanie do sytuacji rozwiązania umowy o pracę na wniosek strony z przyczyn, jak wynika ze stanowiska skarżącego finansowych (obniżenie wynagrodzenia). Wbrew bowiem stanowisku prezentowanemu przez stronę, znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie S. S.- byłego dyrektora Zakładu Techniki Biurowej [...] w G., potwierdza, że po wstąpieniu do NSZZ Solidarność, został odsunięty od spraw tajnych i poufnych, co winno wiązać się z rozwiązaniem umowy o pracę na zajmowanym stanowisku, ale okoliczność, iż był on delegatem NSZZ Solidarność na zjazd krajowy, stanowiła "imunitet" chroniący go przed utratą stanowiska.
W związku z tym Sąd podziela ocenę organu, że rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącym na jego wniosek, nie mogło być uznane za spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy. Okoliczność ograniczenia uprawnień skarżącego na zajmowanym stanowisku – kierownika, nie można bowiem uznać za równoznaczną z represją w postaci utraty pracy. Nie stanowi także, wbrew zarzutom skarżącego zawartym w skardze, pozbawienia możliwości wykonywania przez niego zawodu- nauczyciela. Jak wynika z akt sprawy skarżący od 2 lipca 1979 r do 10 lipca 1990r. czyli nieprzerwalnie 11 lat pracował w ZTB [...], a następnie prowadził własną działalność gospodarczą. Brak jest dokumentów potwierdzających odmowę zatrudnienia go na stanowisku nauczyciela w związku z tym, że brał on brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
Z życiorysu skarżącego wynika zaś iż do 1979r. pracował on w oświacie. Co więcej wbrew twierdzeniom skarżącego z akt paszportowych znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że skarżący w latach 1987-1989 kilkakrotnie ze skutkiem pozytywnym występował o wydanie mu paszportu, w tym również paszportu służbowego (k- 5). Niezależnie jednak od powyższego kwestia potencjalnych strat finansowych na skutek uniemożliwienia wyjazdu służbowego nie możne być uznawana za represje w rozumieniu art. 3 ustawy.
Zdaniem Sądu prawidłowe było również stanowisko organu, o braku podstaw do uznania skarżącego za działacza opozycji antykomunistycznej w rozumieniu art. 2 ustawy. Podkreślić należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy warunkiem przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej jest stwierdzenie prowadzenia działalności przez co najmniej 12 miesięcy w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów pozwalających stwierdzić, że po 13 grudnia 1981 r. prowadził działalność opozycyjną w rozumieniu tego przepisu ustawy, a więc w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi. W szczególności nie ma dowodów, że opisywane przez niego działania, prowadzone były w warunkach nielegalnych. Jak sam skarżący wykazał, był on delegatem NSZZ Solidarność na zjazd krajowy co jedynie potwierdza, że był członkiem Solidarności w okresie jej legalnego istnienia (II Zjazd Krajowy odbył się w kwietniu 1990r.). Skarżący nie przedstawił zaś żadnych dokumentów, dowodów, które pozwoliłyby organowi na przyjęcie innego stanowiska.
Odnosząc się do zarzutów skargi, sprecyzowanych w piśmie z dnia 12 lutego 2020 r., należy stwierdzić, że wszelkie inne okoliczności, na które powołuje się skarżący nie stanowią przesłanek wynikających z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy. Opisywane przez skarżącego sytuacje nie są objęte brzmieniem tych przepisów. Ponownie podkreślić należy, że zgodnie z art. 5 ustawy organ potwierdza status odpowiednio "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych", wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę w art. 2 lub art. 3 ustawy. Przepisy ustawy w sposób ścisły określają zasady potwierdzania tego statusu, nie dopuszczając w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego.
Tym samym organ administracji jest związany ich treścią i nie może odstąpić od ich stosowania, biorąc pod uwagę inne przyczyny niż w przepisach ustawy przewidziane. Tylko te zdarzenia, które zostały wymienione w cytowanych przepisach, mogą spowodować uznanie, że dana osoba była działaczem opozycji antykomunistycznej lub była represjonowana z przyczyn politycznych. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych - żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 października 2017 r., II SA/Ke 540/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2017 r., II SA/Po 742/16).
Reasumując należy stwierdzić, iż dokonane przez organ ustalenia faktyczne, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, zgromadzonym z czynnym udziałem skarżącego. Tym samym nie doszło do naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 § 1 k.p.a. Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła mieć wpływu także okoliczność nieprzesłuchania przez organ Pana J. T., który także był delegatem NSZZ Solidarność, bowiem jak wskazano powyżej kwestia udziału skarżącego jako delegata nie jest przez organ kwestionowana, zaś okoliczności odejścia przez skarżącego z pracy w 1990r. potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wobec jednoznacznego brzmienia przytoczonych wyżej przepisów art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy, okoliczności na które skarżący się powołuje, nie mogły skutkować przyznaniem mu żądanego statusu działacza opozycji antykomunistycznej, albowiem nie zostały ujęte w przepisach ustawy. Poczucie osobistej krzywdy, stan zdrowia, ewentualne straty materialne, nie zostały uznane przez ustawodawcę za wystarczającą przesłankę umożliwiającą uzyskanie przedmiotowego statusu.
Z tych wszystkich względów, wobec braku naruszenia przez organ prawa materialnego lub procesowego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.