Uzasadnienie
J. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (tj. zwolnienie od opłat i wydatków sądowych). Wniosek ten złożyła w sprawie wszczętej z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości kosztów rozgraniczenia nieruchomości położonych przy ul. [...] w dzielnicy W. miasta W. Z treści druku PPF wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 1404,92 zł. brutto (1180 zł. netto) miesięcznie. J. M. znaczną część dochodu przeznacza na zakup lekarstw i środków higieny osobistej (ok. 200 zł miesięcznie). Na spłatę kredytów konsumpcyjnych wydaje ok. 500 zł. miesięcznie, zaś kart kredytowych – ok. 200 zł. miesięcznie (rachunek kart wykazuje saldo ujemne). Pozostałą, niewielką kwotę przeznacza na zakup pożywienia. Skarżąca nie posiada żądnych przedmiotów wartościowych ani oszczędności.
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie tego prawa.
Skarżąca ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Powinna więc udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków sądowych), spowoduje znaczne obniżenie warunków, w jakich egzystuje. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wnioskująca wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania koniecznego.
W aktualnej sytuacji procesowej, koszty te obejmują wpis sądowy w kwocie 100 zł. Oprócz tego ciężaru, strona może zostać do chwili zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego zobowiązana do uiszczenia wpisów sądowych należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej, opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia do wyroku WSA (wszystkie w wysokości 100 zł.).
Nie ulega wątpliwości, że sytuacja majątkowa skarżącej jest skomplikowana, a możliwości płatnicze znacznie ograniczone. Niewątpliwie wysokość renty (1180 zł. netto miesięcznie) pozwala egzystować wyłącznie na poziomie koniecznego utrzymania. Nie ulega wątpliwości, iż kwota ta, przy obecnym poziomie cen i usług o charakterze podstawowym może wystarczyć jedynie na zakup niedrogiej żywności oraz standardowych środków czystości. W tej sytuacji uiszczenie wpisu sądowego, jak również uiszczenie pozostałych ewentualnych opłat i wydatków niewątpliwie spowodowałoby stan, w którym skarżąca z uzyskiwanych środków pieniężnych nie byłaby w stanie podołać zwykłym ciężarom utrzymania koniecznego. W konsekwencji brak zwolnienia od kosztów sądowych mógłby zmusić skarżącą do wycofania skargi.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.