Uzasadnienie
J. K. i W. K. (zwani dalej: "skarżącymi") wnieśli skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Po doręczeniu skarżącym w dniu 26 marca 2014 r. wezwania do uiszczenia wpisu do skargi w wysokości 200 zł, skarżący w dniu 29 marca 2014 r. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Skarżący prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, są właścicielami domu o pow. 87 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 1,3362 ha, której nie uprawiają. Skarżący podnieśli, że są osobami starszymi, schorowanymi. Otrzymują świadczenia emerytalne w wysokości 1420 zł (skarżący) i 1276 zł (skarżąca). Wskazali następujące wydatki miesięczne: wyżywienie – 900 zł, lekarstwa – 750 zł, utrzymanie domu z opłatami – 1050 zł. Do wniosku skarżący dołączyli m. in. karty informacyjne leczenia szpitalnego obydwojga skarżących, wyciągi z rachunków bankowych oraz szereg kopii rachunków i faktur (m. in. za lekarstwa).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom postępowania sądowego. Wykazanie tej przesłanki ciąży na wnioskującym o prawo pomocy.
W niniejszej sprawie uznano, że opisana i udokumentowana przez skarżących sytuacja majątkowa i życiowa uzasadnia przyznanie im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący są osobami schorowanymi, uzyskują dochód w łącznej wysokości 2697 zł. Wydatki na lekarstwa, utrzymanie domu 1800 zł. Zatem na wyżywienie oraz inne niezbędne wydatki (środki higieny i inne) pozostaje kwota ok. 900 zł na dwie osoby. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznano, że poniesienie przez skarżących kosztów sądowych (nie mniej niż 200 zł) oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (nie mniej niż 240 zł), przekracza ich możliwości finansowe.
Z tych względów uznano, że skarżący spełniają warunki do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.