Uzasadnienie
A. M. (dalej: "skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
W toku postępowania złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W Polsce ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Otrzymuje pomoc socjalną w wysokości 750 zł miesięcznie, z czego ok. 450 zł przeznacza na wynajem pokoju. W piśmie z dnia 12 maja 2017 r. skarżący poinformował, że umowa najmu mieszkania została zawarta w formie ustnej. Nie jest także w stanie udokumentować wydatków na wyżywienie, bowiem produkty kupuje przeważnie na bazarze, gdzie sprzedawcy nie wystawiają rachunków.
Stwierdzono, co następuje:
W określonych sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący we wskazanych w ustawie postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać kosztów sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. Natomiast wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy o których mowa, wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a..
Według przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. g) p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących udzielania cudzoziemcom ochrony. W rezultacie, skarżący w granicach niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek ponoszenia przez skarżącego kosztów sądowych, rozpoznanie tego wniosku jest zbędne (art. 249a p.p.s.a.).
Rozpoznając natomiast wniosek skarżącego w zakresie ustanowienia adwokata, stwierdzono, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący znajduje się w procedurze uchodźczej. Nie może podjąć zatrudnienia, pozostaje na utrzymaniu państwa polskiego. W tej sytuacji należało uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.