Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "P." od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] marca 2004r., która odmówiła zmiany decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 1999r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę zespołu budynków wielorodzinnych z usługami i garażami oraz garażu wielopoziomowego-utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy podniósł, że decyzja pierwszoinstancyjna musi być utrzymana aczkolwiek nie ze względu na zawarte w niej uzasadnienie. Organ II instancji wywiódł, że art.155kpa dopuszcza zmianę decyzji ostatecznej, gdy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne W dacie złożenia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej przez stronę skarżącą jak i w dacie orzekania przez organ I instancji obowiązywała ustawa z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.Nr 80, poz.717ze zm/, która w rozpoznawanej sprawie jest przepisem szczególnym. Ustawa ta nie przewiduje instytucji decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a jedynie decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Tylko do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy zgodnie z jej art.85ust.1 stosuje się przepisy uprzednio obowiązujące na podstawie, których wydana została decyzja, której zmiany domaga się Spółdzielnia " P."
Zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla osiedla [...] byłaby tworzeniem bytu prawnego, którego obowiązujące przepisy już nie przewidują. Organ odwoławczy nadto podnosił, że stanowisko organu I instancji do tyczące odmowy zmiany decyzji z dnia 30 marca 1999 było słuszne i znajduje oparcie w przepisach prawa, choć argumentacji zawarta w uzasadnieniu pomijała aspekt zmiany stanu prawnego.
W skardze na tę decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." zarzuca naruszenie:
- - art.155kpa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprzeciwia się zmianie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wydanej przez Burmistrza Gminy W. z dnia [...] marca 1999r. a słuszny interes strony i interes społeczny nie mają żadnego znaczenia w sprawie.
- - art.7 i 77§kpa przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności nie wyjaśnienie czy okoliczności wskazane przez skarżącą jako podstawa domagania się zmiany decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu są okolicznościami przemawiającymi za zmianą tej decyzji ze względu na słuszny interes strony lub interes społeczny.
- - art.107§1kpa przez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia tj przepisu szczególnego sprzeciwiającemu się zmianie decyzji, oraz zawarcie błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Nadto skarga zarzuciła niedopełnienie obowiązku rozstrzygania sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w tym całkowite pominiecie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę domagania się przez skarżącą uchylenia decyzji organu I instancji, oraz nie przeprowadzenia postępowania dowodowego, co do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności a w szczególności, co do przyczyn, dla których strona domaga się zmiany decyzji.
Konkluzja skargi zawiera wniosek uchylenia decyzji zaskarżonej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.
Sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zmiana ostatecznej decyzji na podstawie art.155kpa stanowi wzruszenie decyzji dotychczasowej i wydanie w jej miejsce nowej decyzji, co oznacza, że nowa decyzja, rozstrzygająca sprawę co do jej istoty musi być zgodna z przepisami obowiązującymi w dacie dokonywanej weryfikacji decyzji dotychczasowej. Zgodnie z treścią tego przepisu zmiana lub uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej dopuszczalne są wówczas, gdy jednocześnie spełnione będą następujące przesłanki:
- - strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji,
- - przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji,
- - za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
W rozpoznanej sprawie niewątpliwym jest, że ubieganie się przez stronę skarżąca o zmianę wskazanej decyzji stanowi wyrażenie przez nią woli zmiany tej decyzji. Stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją, której zmiany domaga się skarżąca była poza skarżącą również Spółdzielnia Budowlano Mieszkaniowej "K", która nie wypowiedziała się w dotychczasowym postępowaniu czy wyraża zgodę na zmianę tej decyzji, stąd nie można jednoznacznie przesądzić czy spełniona została pierwsza z wymienionych przesłanek art.155kpa, od których uzależniona jest możliwość zmiany w tym trybie decyzji.
Druga z wymienionych przesłanek zawarta w omawianym przepisie nie odnosi się wyłącznie do tych sytuacji, w których przepisy szczegółowe przewidują wprost zakaz zmiany ostatecznej decyzji, ale dotyczą również tych przypadków, w których zmiana decyzji jest niedopuszczalna, gdy z uwagi na obowiązujące przepisy materialnoprawne nie można dokonać zmiany decyzji ostatecznej. O czym była mowa na wstępie decyzja wydana w oparciu o treść art.155kpa wzrusza decyzje ostateczną, która rozstrzygała sprawę co do jej istoty i w miejsce dotychczasowych rozstrzygnięć organ administracji wydaje nowe stosując przepisy obowiązujące w dacie dokonywanej weryfikacji. Podzielić należy stanowisko prezentowane w motywach zaskarżonej decyzji, że z uwagi na stan prawny obowiązujący zarówno w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o zmianę decyzji jak i w dacie jego rozstrzygania zmiana decyzji w kierunku żądanym przez skarżącą była niedopuszczalna z uwagi na utratę mocy obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U z 1999r.
Nr 15, poz.139 ze zm/, na podstawie której została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, której zmiany domaga się skarżąca. Trafnie wskazuje organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzje przewidziane w nowej ustawy / w jej rozdziale 5/ nie są tożsame z decyzjami, jakie przewidywała ustawa wyżej wymieniona o zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności należy podnieść, iż dla takich jak inwestycja objęta decyzją, której zmiany domaga się skarżąca, nowe przepisy nie wymagają w ogóle wydania decyzji o zagospodarowaniu jeśli dla terenu planowanej inwestycji jest uchwalony plan miejscowy, natomiast przy braku planu wydanie takiej decyzji oparte jest o inne przesłanki niż przewidywała ustawa o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu /art. 44/ Oznacza to, że z uwagi na odmienny od poprzedniego stan prawny organ administracji nie mógł na zasadach przewidzianych w art.155kpa dokonać częściowej zmiany dotychczasowej decyzji, gdyż wobec utraty mocy obowiązywania przepisów w oparciu, o które decyzja ta została wydana nie mógł I\ich stosować, a równocześnie nie ma regulacji pozwalającej na stosowanie nowych przepisów do instytucji /decyzji o warunkach zabudowy i gospodarowaniu terenu./ już nie występującej w nowy systemie prawnym. Niewadliwa jest wobec tego ocena organu przyjmująca, że przepisy szczególne sprzeciwiają się dokonaniu żądanej przez stronę skarżącą zmiany części wstecznej decyzji
W tych okolicznościach nie miało znaczenia występowanie bądź nie trzeciej z przesłanek, to jest czy za zmianą decyzji przemawiał słuszny interes strony skarżącej lub interes społeczny i nie poczynienie przez organ odwoławczy ustaleń w tej mierze pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, bowiem zmiana decyzji w trybie art.155kpa wymaga aby łącznie zostały spełnione wszystkie przesłanki dopuszczające wzruszenie decyzji ostatecznej przewidziane w tym przepisie.
Ubocznie należy tylko stwierdzić, ze w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, której zmiany domaga się skarżąca nie został zawarty wymóg realizacji garażu wielopoziomowego jako nieodzownej części dla obiektów wielomieszkanionych. Warunki wymienione w tej decyzji dotyczące miejsc do parkowania samochodów w pkt1 powołują się na ustalenia Nr 19 ogólne planu, które przewidywały nakaz lokalizacji parkingów dla samochodów osobowych na własnych działkach inwestora z równoczesnym określeniem w pkt 4.2 decyzji, że na terenie działki należy przewidzieć miejsca parkingowe wg wskaźnika 1,3 miejsca na mieszkanie i 30 miejsc parkingowych dla samochodowa na 1000m2 powierzchni użytkowej usług, 20% miejsc na parkingach terenowych a wskaźnik parkingowy uzgodnić z Zarządem Dróg Miejskich. Oznacza to, że skarżąca zgodnie z tą decyzją nie ma obowiązku realizacji garażu wielopoziomowego, a jeśli niezależnie od treści tej decyzji chce zrealizować parking to nie ma przeszkód, aby wystąpiła z wnioskiem o wydanie stosownej decyzji o ustalenie warunków zabudowy o ile dla terenu planowanej inwestycji brak jest planu. Odrębną kwestią, niezależną od zmiany treści decyzji są uzgodnienia co do korzystania dla celów parkowania samochodów z terenów pozostających w gestii Zarządu Dróg Miejskich.
Nie są uzasadnione zarzuty skargi naruszenia art.7, 77§1 oraz 107§1kpa, bowiem organ należycie wyjaśnił sprawę i dokonał prawidłowej oceny jej okoliczności. Rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało przeprowadzenia dodatkowych dowodów, stąd i w tym zakresie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Istotnie zawarte w uzasadnieniu decyzji pouczenie o zaskarżeniu decyzji do sadu administracyjnego było niedokładne wobec nie podania początku biegu terminu zaskarżenia to jednak nie tylko nie miało to wpływu na prawidłowe wniesienie skargi w rozpoznanej sprawie, ale wbrew stanowisku skargi brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że uchybienie to pozostaje w związku z treścią rozstrzygnięcia sprawy.
Z przyczyn wymienionych na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.