Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania Z. W. i T. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. orzekającą o odmowie przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków stanu działki nr [...] położonej w obrębie M, gmina Z., sprzed zmiany z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...].
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. W. W piśmie z dnia 8 marca 2016 r. skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącą do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie doręczono w dniu 25 kwietnia 2016 r.
W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała wniosek złożony na urzędowym formularzu wskazując, że zwraca się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, o czym stanowi art. 245 § 2 p.p.s.a. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a.
Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862).
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.).
W szczególności, potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II GZ 146/08, Lex nr 493853 oraz z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 1110/11, Lex nr 1120723; M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex Omega 15/2016).
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych skargi.
Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 29 lutego 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem.
W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała wprawdzie pismo stanowiące w znacznym zakresie powtórzenie zarzutów skargi, które jednak nie odpowiada w pełni treści skargi (wraz z jego odpisem). Powyższe pismo nie może zatem zostać uznane za odpis skargi.
W opisanych okolicznościach stwierdzić należy, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, co wypełnia przesłankę zastosowania art. 247 p.p.s.a. oraz wydania orzeczenia bez badania sytuacji finansowej strony i jej możliwości płatniczych.
Z tych przyczyn, ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.