Uzasadnienie
Dnia 18 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1977 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi S., gmina C., w części dotyczącej drogi gminnej stanowiącej działkę oznaczoną po scaleniu nr [...] oraz przyległych do niej działek oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 29 marca 2011 r. wezwano Skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania czy przedmiotem skargi jest w/w decyzja z dnia [...] września 2010 r., czy być może decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylająca własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. i umarzającą postępowanie pierwszej instancji, pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] września 2010 r.
W odpowiedzi skarżąca wskazała, iż domaga się ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1977 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dokonał kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego w trybie nadzwyczajnym i orzekł na podstawie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156-159 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm., zwanej dalej "kpa"). Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Minister stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1977 r. zatwierdzającą projekt scalenia gruntów wsi S., gmina C. Stwierdzić należy, iż od wydanego rozstrzygnięcia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi służył stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest bowiem decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlegała weryfikacji w toku instancji, a dopiero następnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku gdy została wydana przez ministra służył od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa), ewentualnie w dalszej kolejności (od wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygnięcia) skarga do sądu administracyjnego.
Z takim wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (na podstawie art. 127 § 3 kpa) do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wystąpiła M. C. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż właściwym organem do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia jej do Sądu.
Natomiast Skarżąca zarówno w skardze, jak i w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 29 marca 2011 r. wyraźnie wskazała, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2010 r., nie zaś decyzja wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy.
Dlatego też skargę M. C. jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż jej przedmiotem była decyzja, od której przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i którą to następnie w wyniku ponownego rozpatrzenie sprawy uchylono decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.