Uzasadnienie
N. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził w nim, że wydalenie go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na tym etapie postępowania, uniemożliwi mu realizację prawa do sądu oraz weryfikację ostatecznej decyzji organu administracji w postępowaniu sądowym. Skarżący dodał, że wstrzymanie wykonania decyzji zapewni mu ochronę miejsca pracy, a w konsekwencji – umożliwi zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
Należy wskazać, że zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650), w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku.
W stosunku do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu możliwe jest wstrzymanie jej wykonania ze względu na to, że nakłada ona na stronę obowiązek powrotu, jak też podlega egzekucji. W związku z tym, w ocenie Sądu, możliwe i realne jest spowodowanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wynikających z zaskarżonej decyzji w razie odmowy wstrzymania jej wykonania.
Nakaz opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zawarty w decyzji zakaz wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen w trakcie toczącej się sprawy, skutecznie uniemożliwi skarżącemu ochronę swoich praw.
W efekcie, udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do decyzji zobowiązującej do powrotu oraz zakazującej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, o którą wniósł skarżący, jest zasadne. Umożliwi to zachowanie standardów rzetelnej procedury i będzie służyć urzeczywistnieniu prawa strony do sądu.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.