Uzasadnienie
Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. po rozpatrzeniu zażaleń T. S. i K. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. uzgadniające w zakresie ochrony środowiska warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na budynku zlokalizowanym w R. przy ul. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że teren wokół stacji bazowej przewidziany jest wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z dopuszczeniem nieuciążliwych usług handlu i rzemiosła – przy zachowaniu maksymalnej wysokości zabudowy w pierzei ul. [...]. Właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji nie występowali dotychczas o ustalenie warunków zabudowy na swoich działkach. Źródłem fal elektromagnetycznych emitowanych do środowiska będą zainstalowane na maszcie o wysokości 6,5 m usytuowanym na dachu 3-kondygnacyjnego budynku anteny. Według raportu oddziaływania na środowisko emitowane przez anteny pola elektromagnetyczne o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnej 0,1 W/m² wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności nad istniejącą zabudową i nad terenem niezabudowanym na wysokości powyżej 15,5 m n.p.t.
W ocenie organu nie ma podstaw do stwierdzenia negatywnego oddziaływania na środowisko promieniowania elektromagnetycznego, które będzie efektem funkcjonowania rozpatrywanego przedsięwzięcia, w tym negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi użytkujących nieruchomości bezpośrednio graniczące z omawianą stacją.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących ograniczenia prawa do dowolnego dysponowania terenem położonym w sąsiedztwie projektowanego przedsięwzięcia w zakresie możliwości wznoszenia obiektów budowlanych o wysokości około 15 m n.p.t. organ odwoławczy stwierdził, że plan nie dopuszcza dla rozpatrywanego terenu lokalizowania zabudowy wyższej niż 10 m n.p.t.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli K. S. i T. S..
W skardze wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. oraz zasądzenia od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podnoszą, że projektowana inwestycja narusza ich interes prawny jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Promieniowanie elektromagnetyczne stacji bazowej przekracza granice ich działki naruszając ich prawo własności. Może też spowodować szkodę w zdrowiu ich i ich rodzin, ponieważ normy określające dopuszczalne promieniowanie stacji zostały w sposób istotny zliberalizowane. Nadto zarzucają, że organy błędnie zinterpretowały zapisy miejscowego planu, gdyż plan miasta R. nie określa maksymalnej wysokości zabudowy w tym rejonie. Przykładem tego, ich zdaniem jest budynek przy ul. [...], którego budowę rozpoczęto w czasie obowiązywania planu, a budynek ten ma 14 m wysokości i nie jest budynkiem mieszkalnym. Sami również wystąpili o warunki zabudowy dla obiektu o wysokości około 18 m. Powołują też stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego, które zajął w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2003 r. dotyczącym uzgodnienia projektu budowlanego stacji bazowej, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu miasta R. z 1990 r., ponieważ plan nie przewiduje na tym terenie tego typu usług.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przytoczoną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne.
Organ odwoławczy zajmując stanowisko w przedmiocie uzgodnienia w zakresie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji w wyniku wniesionych zażaleń na postanowienie organu pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie orzekania.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odniósł się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia [...].03.1990 r., który to plan utracił moc w dniu 31.12.2003 r.
W dacie orzekania przez organ odwoławczy plan nie stanowił obowiązującego prawa miejscowego. Odwołanie się do jego ustaleń nie było możliwe. W tej sytuacji rozważania organu dotyczące ustaleń planu dla terenu projektowanej inwestycji wyciągnięte z tych ustaleń wnioski, że fale elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalną wartość wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi są bez znaczenia. Nie ma więc potrzeby odnoszenia się do dokonanej przez organ interpretacji zapisów planu, którą kwestionują skarżący podnosząc, że plan wbrew twierdzeniom organu nie ograniczał wysokości zabudowy na tym terenie.
Nadto wskazać należy, że stacja bazowa projektowana jest na terenie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, która to zabudowa z uwagi na wysokość około 10 m n.p.t. pozostaje według raportu oddziaływania inwestycji na środowisko poza zasięgiem pól elektromagnetycznych uznanych ze szkodliwe dla zdrowia, gdyż pola te wystąpią na wysokości około 15,5 m n.p.t. Z raportu tego również wynika, że pola elektromagnetyczne o wartości powyżej 0,1 W/m² nie zamkną się w obszarze działki, na której projektowane jest przedsięwzięcie, ale wykroczą poza jej granice i sięgną terenu działki skarżących. Działka ta jest aktualnie niezabudowana, ale skarżący w dniu 24.06.2003 r. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pięciokondygnacyjnego budynku o wysokości ok. 18 m.
Dokonując oceny w zakresie oddziaływania projektowanej stacji bazowej na środowisko nie można nie brać pod uwagę, że działka nr [...] należąca do skarżących może być zabudowana obiektem o jakim mowa we wniosku. Zarzut skarżących, że kwestionowane postanowienie nie uwzględnia, że projektowana stacja bazowa może negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi w przypadku realizacji planowanej przez nich na działce inwestycji nie jest pozbawiony słuszności.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. Uszło uwadze organu, że w dacie orzekania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta R. z 1990 r. nie był już obowiązującym prawem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) orzeczono jak w sentencji.