Uzasadnienie
Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 13 października 2022 r., nr DO.4.7613.28.2022.RF po rozpatrzeniu wniosku J. C.1, K. C., M. C., Z. C., J. C.2, J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r., nr Dudekoraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r., nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej na obszarze wsi [...], gm. [...] pow. [...] o pow. 12 ha 4248 m2, w części dotyczącej nieruchomości stanowiących własność K. C. i F. S.,
- - umorzył w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r.
Jak wynika z akt sprawy:
orzeczeniem z 30 lipca 1952 r. nr [...] Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone na obszarze wsi [...], gm. [...] pow. [...] o łącznej powierzchni 12 ha 4248 m2. Wywłaszczeniem objęto m.in. część nieruchomości o całkowitej pow. 8 ha 7962,40 m2, stanowiącej własność K. C., oraz część nieruchomości o całkowitej pow. 1 ha 7937,90 m2, stanowiącej własność F. S. Decyzją z 5 kwietnia 1966 r. nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania K. C. i F. S., złożonego w 1959 r., utrzymała w mocy ww. orzeczenie z 30 lipca 1952 r. nr [...].
Pismem z 2 października 2012 r. J. C.1, K. C., M. C., Z. C., J. C.2, J. S., reprezentowani przez adwokata, złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z 30 lipca 1952 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiących własność K. C. i F. S. Decyzją z 3 lutego 2017 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził nieważność ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. Decyzją z 2 stycznia 2018 r. nr DO.4.6613.27.2017.KB, po rozpoznaniu wniosków P. S.A. w W. oraz J. C.1, K. C., Z. C., J. C.2, M. C. i J. S., Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 3 lutego 2017 r. Wyrokiem z 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 765/18 WSA w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 3 lutego 2017 r. Wyrokiem z 1 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4434/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Inwestycji i Rozwoju od wyroku WSA w Warszawie z 5 lipca 2018 r.
Wskutek wydania ww. wyroków pozostał do rozpatrzenia wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r.
Minister Rozwoju i Technologii ponownie analizując sprawę wskazał na wejście w życie, z dniem 16 września 2021 r., przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491; dalej: "nowelizacja k.p.a."). Organ wskazał, że w myśl art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. przewidziano, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Poza tym ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustanowił nową przesłankę umorzenia postępowania, tj. upływ ponad 30 lat od doręczenia decyzji do wszczęcia postępowania nadzorczego, przewidując jednocześnie, że w tych wypadkach umorzenie następuje z mocy prawa.
W ocenie Ministra art. 2 ust. 2 nowelizacji K.p.a. znajduje zastosowanie tylko do postępowań administracyjnych, które były w toku w dniu 16 września 2021 r. Przedmiotowa sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną, albowiem - jak wskazano na wstępie - prawomocnym wyrokiem z 5 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 765/18 WSA w Warszawie uchylił ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 3 lutego 2017 r. Wyroku WSA w Warszawie IV SA/Wa 765/18 wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 22 listopada 2021 r., a więc po wejściu wżycie nowelizacji k.p.a. Tym samym przedmiotowe postępowanie nie było w toku w dniu wejścia w życie nowelizacji (16.09.2021 r.) i nie ma do niego zastosowania art. 2 ust. 2 nowelizacji. Ewentualne umorzenie ww. postępowania może zatem nastąpić tylko w drodze decyzji, nie zaś z mocy prawa.
Minister wskazał, że dodany ww. ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. art. 158 § 3 K.p.a. znajduje zastosowanie m.in. do przedmiotowego postępowania zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania "prawa nowego". Przepis ten przewiduje zakaz wszczynania postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadku złożenia wniosku wszczynającego postępowanie po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Zgodnie z wiążącą w sprawie oceną wyrażoną w prawomocnym wyrokiem NSA z 1 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4434/18 orzeczenie Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r. zostało skutecznie doręczone stronom 7 listopada 1959 r. (patrz str. 23 uzasadnienia ww. wyroku).
Jednocześnie z prezentaty widniejącej na kopii egzemplarza decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. załączonej do wniosku z 2 października 2012 r., wynika, ww. decyzja została doręczona wnioskodawcy wywłaszczenia – D. w W. – 15 kwietnia 1966 r. W tych okolicznościach, nie budzi wątpliwości, że trzydziestoletni termin wskazany w art. 158 § 3 K.p.a., w stosunku do orzeczenia z 30 lipca 1952 r. upłynął z dniem 7 listopada 1989 r., zaś w stosunku do ww. decyzji z dnia 5 kwietnia 1966 r. upłynął najpóźniej z dniem 15 kwietnia 1996 r.
Z akt sprawy wynika, że wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z 30 lipca 1952 r. został złożony pismem - 2 października 2012 r., które wpłynęło do organu naczelnego w dniu 10 października 2012 r., a więc ponad 52 lata od doręczenia orzeczenia wywłaszczeniowego z 30 lipca 1952 r. oraz ponad 46 lat od doręczenia ww. decyzji z 5 kwietnia 1966 r.
W świetle powyższego Minister wskazał, iż brak jest możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, tj. dokonania oceny legalności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., albowiem nie budzi wątpliwości, że wniosek skarżących, dotyczący oceny ich legalności w trybie art. 156 i nast. K.p.a., został wniesiony do organu ze znacznym przekroczeniem terminu wskazanego w art. 158 § 3 k.p.a. Tym samym, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji stało się bezprzedmiotowe, albowiem w oparciu o przedmiotowy wniosek złożony do organu naczelnego 10 października 2012 r., brak jest obecnie, po wejściu w życie nowelizacji k.p.a., możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny legalności ww. decyzji oraz utrzymanego nią w mocy ww. orzeczenia wywłaszczeniowego, a postępowanie wszczęte należy umorzyć.
Na gruncie art. 158 § 3 K.p.a. niedopuszczalne jest wydawanie, po dniu 15 wrześniu 2021 r., rozstrzygnięć merytorycznych w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności po upływie ww. terminu 30 lat.
J. C.2, K. C. oraz J. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra z 13 października 2022 r.
Powyższej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 35 K.p.a. poprzez niezachowanie przez Ministra terminów administracyjnych na wydanie decyzji merytorycznej a tym samym wydanie decyzji po wejściu w życie ustawy o zmianie Kodeksu postępowania administracyjnego;
- 2. art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 3 i art. 156 § 2 K.p.a. przez uznanie w okolicznościach niniejszej sprawy, że przepisy te mają zastosowanie a tym samym istniały podstawy prawne do umorzenia postępowania, dokonanie własnej interpretacji tego przepisu do spraw wszczętych przed wejściem w życie przepisów zmieniających art. 158 K.p.a. i przyjęcie, że reguła lex posterori derogat legi priori w przypadku zmiany art. 158 K.p.a. nie ma wpływu na prawa jednostki co w okolicznościach sprawy jest ewidentnym błędem logicznym bo zmiana pozbawia skarżących ich dotychczasowych praw i narusza zasadę lex retor non agit,;
- 3. art. 158 § 2 K.p.a. przez brak zastosowania normy przewidzianej w tym artykule co do decyzji będącej przedmiotem postępowania nadzorczego a wymienionych we wniosku inicjującym to postępowanie.
Poza tym wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP przez zamknięcie skarżącym drogi sądowej co do stwierdzenia nieważności lub stwierdzenia, że decyzje, co do których był wniosek o stwierdzenie ich nieważności tj. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r. zostały wydane z naruszeniem prawa naruszając tym samym zasady demokratycznego państwa prawa i zamykając skarżącym drogę do dochodzenia odszkodowania za niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej.
Wobec powyższych naruszeń wniesiono o:
- 1. dokonanie przez WSA rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz.1491),
- 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra,
- 3. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego od Organu na rzecz skarżących wg norm przepisanych,
- 4. rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Strona skarżąca podniosła także, że mając na uwadze wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich złożony do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa - w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa: 1/ jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, 2/ jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, 3/ jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP - przez to, że pozbawia prawnej ochrony prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym – wnosi o zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że postępowanie w sprawie wniosku skarżących toczyło się przewlekle, o czym orzekł WSA w Warszawie wyrokiem z 10 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 206/16 i zobowiązał do rozpoznania wniosku w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami.
W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazali, że w momencie zainicjowania postępowania nieważnościowego przez skarżących obowiązujące prawo nie określało żadnych terminów co do wystąpienia z wnioskiem. W związku z tym przewlekle postępowanie Ministra, które łącznie trwało 10 lat doprowadziło do pozbawienia skarżących jakiegokolwiek rekompensaty za wydane ww. wymienione decyzje wywłaszczeniowe dotknięte rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie sprawy po wejściu w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. nowelizacji kpa i zastosowanie art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 3 K.p.a. doprowadza do sytuacji, że skarżący zostali nie tylko pozbawieni możliwości odzyskania nieruchomości, ale też zostali pozbawieni ewentualnego dochodzenia odszkodowania za wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Poza tym zwrócono uwagę, że wprowadzone przez nowelizację kpa zmiany przepisów nie spełniają wymogu umożliwienia dostosowania się adresatów zmienionych przepisów do nowej sytuacji prawnej, a wręcz ich zaskakują tak jak skarżących zmianą przepisów i właściwie brakiem vacatio legis ustawy.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. pełnomocnik skarżących, odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania oświadczył, że cofa wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów, mimo stwierdzonych uchybień, Sąd uznał skargę za niezasadną.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że bezspornie 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491), która w art. 1 zmieniła art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z obecnie obowiązującą treścią tego przepisu, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Ustawa ta, do art. 158 k.p.a. dodała również § 3, zgodnie z którym, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Z brzmienia przepisów przejściowych uregulowanych w art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. wynika z kolei, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Natomiast postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2).
W kontrolowanej sprawie Minister uznał, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 158 k.p.a., bowiem w dacie wejścia w życie 16 września 2021 r. przepisów ustawy o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego Minister nie prowadził postępowania z wniosku skarżących z 2 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Budownictwa i Infrastruktury z 2 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 3 lutego 2017 r., a prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, po rozpoznaniu jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 1 grudnia 2021 r., I OSK 4434/18) wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 6 czerwca 2022 r. Z tego powodu organ uznał, że brak jest podstaw do zastosowania artykułu 2 ust. 2 nowelizacji kpa, natomiast zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie artykułu 105 § 3 k.p.a.
Sąd stwierdził, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy umorzenie postępowania było zasadne, ale organ powołał niewłaściwą podstawę prawną. Mianowicie organ nieprawidłowo uznał, że w dacie 16 września 2021 r. nie prowadził postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wniosek skarżących wpłynął do organu w 2012 r. W dacie 16 września 2021 r. nie istniała już w obrocie prawnym decyzja organu nadzoru z 2 stycznia 2018 r. i poprzedzająca ją decyzja z 3 lutego 2017 r., bowiem zostały one uchylone wyrokiem WSA w Warszawie 5 lipca 2018 r. w sprawie IV SA/Wa 765/18, który to stał się prawomocny po wydaniu wyroku przez NSA z 1 grudnia 2021 r. I OSK 4434/16. Fakt zwrotu do organu akt sprawy z przedmiotowym wyrokiem przez NSA 6 czerwca 2022 r. nie ma prawnego znaczenia dla ustalenia, czy toczyło się postępowanie przed organem w sprawie, czy też nie. Niewątpliwie w tej dacie cały czas pozostawał do rozpoznania wniosek skarżących z 2012 r. o stwierdzenie nieważności. W przedmiotowym postępowaniu wniosek inicjujący postępowanie został złożony przed nowelizacją kpa i w dacie jej wejścia w życie postępowanie nie zostało zakończone ostateczną decyzją.
Wobec tego wynika, że zostały spełnione przesłanki określone w artykule 2 ust. 2 ustawy zmieniającej uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie. Jak prawidłowo ustalił Minister w aktach sprawy orzeczenie Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r. zostało skutecznie doręczone stronom 7 listopada 1959 r. (potwierdził to też NSA w wyroku na str. 23 uzasadnienia). Jednocześnie z prezentaty widniejącej na kopii egzemplarza decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. załączonej do wniosku z 2 października 2012 r., wynika, że ww. decyzja została doręczona wnioskodawcy wywłaszczenia – D. w W. – 15 kwietnia 1966 r.
Powyższe świadczy, że wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności z 2012 r. został złożony ponad 30 lat po doręczeniu kwestionowanych orzeczeń z 30 lipca 1952 r. i decyzji z 5 kwietnia 1966 r., w związku z tym brak jest możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa, a zaskarżona decyzja jedynie potwierdza powyższą okoliczność.
Dodać też trzeba, że uwzględniając treść art. 153 p.p.s.a. obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyrokach WSA i NSA może być wyłączony w sytuacjach istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu orzekającego z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z powyższych względów organ nie był związany wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA i NSA. Utracił kompetencje do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie oraz wydania w nim decyzji co do istoty.
Należy podnieść, że na gruncie regulacji stanowiącej obecnie przedmiot kontrowersji pomiędzy organem a stroną istniała jasna i potwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku TK P 46/13 pilna potrzeba uregulowania kwestii możliwości eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych przed wieloma laty w konfrontacji z obowiązującą na gruncie k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Nie są zatem trafne zarzuty skargi co do tego, że umorzenie postępowania w tej sprawie skutkuje naruszeniem przywołanych w skardze przepisów rangi konstytucyjnej, tj. z art. 2, art. 45 ust.1 i art. 77 ust. 1 i 2, czy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Poza tym należy wyjaśnić, że co do zasady nie jest rzeczą organów i sądu analiza procedury uchwalania aktu normatywnego. Generalnie bowiem do badania zgodności ustaw z Konstytucją powołany jest w Polsce Trybunał Konstytucyjny. Odnosząc się natomiast do wyrażonego w art. 8 Konstytucji zasady bezpośredniego jej stosowania, podzielając poglądy, że sąd może dokonywać oceny konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie w tym sensie, że będąc przekonany o niekonstytucyjności aktu normatywnego, odmawia jego zastosowania, w tym wypadku Sąd nie widzi podstaw do pominięcia art. 2 ust. 2 w zakresie w jakim umarza się z mocy prawa postępowania w toku.
Jednocześnie należy podnieść, że z uwagi na to, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła, na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, sprawa o sygn. 2/22, o stwierdzenie, że art. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. w zakresie w jakim uniemożliwia wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP (dotyczy przyjętego rozwiązania intertemporalnego), to w sytuacji stwierdzenia niekonstytucyjności, strona będzie uprawniona do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – art. 145a k.p.a. Jak na razie – jak już wyżej wskazano - zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktu normatywnego, brak jest podstaw do podzielenia przez Sąd naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji.
Co do kwestii prowadzenia przez Organy postępowania w sposób niebudzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, w szczególności celowe i zamierzone przedłużanie postępowania administracyjnego, to wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności, czy przewlekłości może być dochodzone w odrębnym trybie, po uprzednim wniesieniu ponaglenia. W tym postępowaniu Sąd do tych okoliczności się nie odnosi, nie są one przedmiotem sprawy.
Wobec powyższych uwag Sąd - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.