Uzasadnienie
E. Ł. i S. H., będący członkami [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W., wnieśli skargę na uchwałę Zarządu Krajowej Rady Spółdzielczej z [...] lutego 2007r. w sprawie zwołania zebrania przedstawicieli tejże spółdzielni mieszkaniowej w oparciu o art. 39 ustawy z dnia 16 września 1982r. Prawo spółdzielcze (Dz.U. z 2003, nr 188, poz. 1848, ze zm.). Podnieśli, iż obecnie w spółdzielni brak jest jej statutowych organów. W tej sytuacji Krajowa Rada Spółdzielcza nie może zwołać Zebrania Przedstawicieli, albowiem taki organ nie istnieje. Trwa natomiast postępowanie o ustanowienie kuratora dla spółdzielni.
Krajowa Rada Spółdzielcza - w odpowiedzi na skargę - wniosła o odrzucenie skargi, wskazując na dwa aspekty sprawy. Po pierwsze zauważyła, iż Krajowa Rada Spółdzielcza (w skrócie: KRS) nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Jest osobą prawną i stosownie do art. 38 Kodeksu cywilnego działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie. Po drugie, powyższe nie oznacza, iż uchwały podejmowane przez KRS pozostają poza kontrolą sądową. Skoro podejmowanie uchwał regulowane jest przepisami prawa cywilnego, to rodzą one jako czynności prawne skutki cywilno - prawne i podlegają ocenie poprzez przepisy prawa cywilnego, w tym ustawę Prawo spółdzielcze. Na poparcie stawianych twierdzeń powołała się na orzeczenie Sądu Apelacyjnego w W., wydane w sprawie o sygn. [...]. W orzeczeniu tym wskazano, iż "w przypadkach, gdy KRS wykonuje funkcje związku, jej uchwały podlegają przez art. 257 § 1 zd. 2 Prawa spółdzielczego kontroli sądowej na zasadach odpowiednio stosowanego art. 42 Prawa spółdzielczego".
Sąd zważył co następuje
Jak wynika z powyższego przedmiotem skargi jest uchwała Zarządu Krajowej Rady Spółdzielczej podjęta na podstawie art. 39 § 5 Prawa spółdzielczego, który stanowi, iż w wypadkach wskazanych w § 2 i 3 walne zgromadzenie (zebranie przedstawicieli) zwołuje się w takim terminie, aby mogło się ono odbyć w ciągu sześciu tygodni od dnia wniesienia żądania. Jeżeli to nie nastąpi, zwołuje je rada nadzorcza, związek rewizyjny, w którym spółdzielnia jest zrzeszona, lub Krajowa Rada Spółdzielcza, na koszt spółdzielni. Krajowa Rada Spółdzielcza jest naczelnym organem samorządu spółdzielczego (art. 259 § 1 Prawa spółdzielczego). Do jej zadań - zgodnie z art. 259 § 2 pkt 9 Prawa spółdzielczego - należy m. in. wykonywanie innych zadań przewidzianych w powołanej ustawie (w tym w art. 39 § 5 Prawa spółdzielczego) i innych ustawach oraz zleconych przez Kongres Spółdzielczości. KRS posiada osobowość prawną i działa na podstawie statutu (art. 259 a § 1 i § 2 Prawa spółdzielczego). Nie jest więc - jak słusznie podkreślono w odpowiedzi na skargę - organem administracji publicznej.
W świetle stanowiska zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, stosunek nawiązany - wskutek przyjęcia do spółdzielni - między członkiem i spółdzielnią, niezależnie od jej charakteru, a więc również i spółdzielnią mieszkaniową, jest stosunkiem cywilnoprawnym, a spory wynikające z tego stosunku są sporami cywilnymi (sprawami cywilnymi) w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego - dalej w skrócie: K.p.c. (Dz.U. nr 43, poz. 296, ze zm.) (uchwała SN z4.01.1995r., III CZP 167/94, OSNC 1995/4/63)
Zatem spór jaki wyniknął pomiędzy skarżącymi - jako członkami spółdzielni mieszkaniowej, a Krajową Radą Spółdzielczą - jako naczelnym organem samorządu spółdzielczego zwołującym walne zgromadzenie (zebranie przedstawicieli) – w ocenie Sądu - jest również sporem cywilnym. Uchwały podejmowane przez KRS na podstawie Prawa spółdzielczego - jak w przypadku sprawy uchwała dotycząca Zebrania Przedstawicieli Spółdzielni, której członkami są skarżący - podlegają kontroli sądu, ale powszechnego.
Skoro zaskarżona uchwała została wydana w sprawie cywilnej, a postępowanie w tych sprawach - stosownie do art. 1 i art. 2 § 1 K.p.c. - normuje powołana ustawa, to do jej rozpoznania właściwy jest sąd powszechny.
Stosownie do powyższego, czyli z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy, skargę E. Ł. i S. H. - na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. - należało odrzucić.