Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący S. i J. S. złożyli skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W skardze zarzucono naruszenie:
- - art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), przez uznanie, iż w sprawie nie przysługiwał skarżącym środek odwoławczy a tym samym, że istniały przesłanki do umorzenia postępowania,
- - art. 7 i 8 w związku z art. 77, 80 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie i pominięcie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. treści wyroku NSA z dnia 28 listopada 2008 r. II OSK 1493/07,
- - art. 107 kpa poprzez uznanie decyzji Wojewody [...]z dnia [...] stycznia 2005 r. za postanowienie, od którego nie przysługuje środek odwoławczy,
- - art. 44-48 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez ustalenie, że decyzja Wojewody z dnia [...]stycznia 2005 r. została wydana w oparciu o stan prawny uregulowany ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw do decyzji Wojewody.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości stwierdzając, iż obowiązkiem organu odwoławczego było wydanie decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz umorzenie całego postępowania z powodu braku podstaw do jego prowadzenia.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi podniósł, iż przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, na podstawie których Wojewoda [...] wydał postanowienie, zostały uchylone art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Przepisy tej ustawy, regulujące zagadnienia ocen oddziaływania na środowisko, nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające, co wynika z art. 77 ust. 7 w/w ustawy. W myśl natomiast art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., na postanowienie wydane przez organ ochrony środowiska, w sprawie wszczętej przed dniem wejścia w życie nowej ustawy na podstawie przepisów Prawa ochrony środowiska, a niezakończonej decyzją ostateczną, również nie przysługuje zażalenie. W tej sytuacji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska obowiązany był uwzględnić zmianę przepisów i umorzyć postępowanie odwoławcze.
Pismem z dnia 27 lipca 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska poinformował Sąd, iż w dniu [...] lipca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą uwzględnił w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę S.i J. S. i uchylił zaskarżone do Sądu postanowienie z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...]oraz decyzję Wojewody [...]z dnia [...]stycznia 2005 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie skarżący wnieśli skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]stycznia 2009 r.
Jak wynika z informacji zawartych w piśmie organu z dnia 27 lipca 2009 r., oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżących skargi, wydał w dniu [...]lipca 2009 r. decyzję, którą uchylił postanowienie z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...]oraz decyzję Wojewody [...]z dnia [...]stycznia 2005 r. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska skorzystał zatem z trybu przewidzianego art. 54 § 3 ustawy P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie z literalną wykładnią tego przepisu możliwość taka zostaje wyłączona z dniem pierwszej rozprawy w sprawie, a w przypadku jeśli skarga została skierowana do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, do dnia rozpoczęcia posiedzenia niejawnego (art. 120 P.p.s.a.). Organ administracji publicznej dokonuje zatem autokontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia niejako w zastępstwie sądu administracyjnego. W ramach tej kontroli uprawniony jest i zobowiązany uczynić to w takim samym zakresie, jak sąd administracyjny, a więc wyłącznie "pod względem zgodności z prawem".
W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z art. 54 § 3 ustawy P.p.s.a. spełniając tym samym przesłanki niezbędne dla uznania, iż postępowanie sądowe winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. II SA/Wa 191/06).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania.
O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1 powołanej ustawy.