Uzasadnienie
B. B. w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i pełnoletnim synem (niepełnosprawnym). Posiada mieszkanie o pow. 35 m2, działkę o pow. 300 m2, ponadto żona posiada drewniany domek letni. Według oświadczenia skarżącego, nie posiada on zasobów pieniężnych - "tylko długi bankowe".
Skarżący uzyskuje dochody w wysokości 1250 zł (emerytura), jego żona 810 zł (emerytura), zaś syn 660 zł (renta). Wnioskodawca oświadczył, iż po spłaceniu długów bankowych, wykupieniu leków syna, rodzina ma ok. 80 zł na tydzień na utrzymanie. Wnioskodawca wraz z rodziną nie jest w stanie się utrzymać z otrzymywanych świadczeń z ZUS, dlatego zaciągają kredyty i ich zadłużenie się powiększa. Do wniosku wnioskodawca dołączył m. in. kserokopie wyciągów bankowych.
Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata przysługuje osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych Sąd wziął pod uwagę jego dochód, oraz opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż – zdaniem Sądu – wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Deklarowany przez skarżącego dochód - 2720 zł przypadający na trzyosobowe gospodarstwo domowe - może wystarczyć jedynie na zaspokojenie niezbędnych życiowych potrzeb skarżącego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Zatem należało uznać, że poniesienie kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie, przekracza możliwości finansowe skarżącego.
W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji