Uzasadnienie
W dniu 14 kwietnia 2011 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek skarżącej K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego/adwokata w niniejszej sprawie.
Z informacji zawartych w formularzu wniosku wynika, iż skarżąca gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem. Wnioskodawczyni jest właścicielem mieszkania o pow.87 m2 oraz przydomowego ogródka o pow. 12 arów. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca uzyskuje zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, jej mąż natomiast dochód z emerytury w wysokości 1974,78 zł miesięcznie. Skarżąca podała następujące wydatki miesięczne: czynsz – 1200 zł, energia elektryczna – 140 zł, gaz – 80 zł, lekarstwa jej oraz męża– ok. 110 zł.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomonika. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.).
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż jedynymi dochodami skarżącej oraz jej męża są świadczenie emerytalne oraz dodatek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 2127,78 zł miesięcznie. Dochód ten służy do utrzymania dwuosobowej rodziny, co wskazuje, iż średni miesięczny dochód na jednego członka rodziny wynosi 1063,89 zł. Skarżąca określiła wysokości wszystkich kosztów bieżącego utrzymania, wskazując, iż miesięcznie wynoszą one ok. 1530 zł. Biorąc zatem pod uwagę kwotę uzyskiwanych przez rodzinę skarżącej dochodów oraz wysokość wydatków koniecznych, brak jest podstaw do uznania, że posiada ona wolne środki finansowe, które mogłaby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego. Do dyspozycji skarżącej oraz jej męża pozostaje kwota 597,78 zł. Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych jak wyżywienie i ubranie należy stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Zestawienie wysokości stałego dochodu uzyskiwanego przez rodzinę skarżącej z miesięcznymi kosztami niezbędnego utrzymania oraz kosztami stałego leczenia pozwala przyjąć, że wnioskodawczyni znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej.
Aktualna sytuacja materialna i rodzinna wnioskodawczyni, w szczególności niskie dochody oraz brak oszczędności pozwala zatem na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.