Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S.U. (dalej: "skarżący") decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b w związku z art. 100 ust 1 pkt 9 w zw z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267), dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu 15 lipca 2014 r S.U., wystąpił o udzielenie mu zgody na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Polski, z uwagi na wykonywanie pracy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] odmówił udzielenia zgody stwierdzając, że wniosek został złożony podczas nielegalnego pobytu skarżącego na terenie Polski. Odstąpił w związku z tym od rozpatrzenia wniosku pod kątem wypełnienia przez cudzoziemca przesłanek z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożył skarżący zarzucając jego wadliwość polegającą na wydaniu decyzji w sposób krzywdzący bez merytorycznego odniesienia sią do sytuacji skarżącego, pominięcie okoliczności związanych z wykonywaniem przez skarżącego pracy dzięki czemu jest w stanie sią utrzymać, sprzeczności treści decyzji z treścią pozwolenia na pracę, niemożności powrotu do Pakistanu z uwagi na toczące się tam konflikty.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. r. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podzielił w pełni ustalenia organu I instancji odnośnie nielegalnego pobytu cudzoziemca na terenie Polski w dacie składania wniosku o udzielenie czasowej zgody na zamieszkanie.
Ustalił, że ostatnim tytułem pobytowym skarżącego była wielokrotna wiza krajowa Nr [...] typu [...] z dnia [...] października 2012 r. wydana przez Konsula R.P. w [...] w celu wykonywania pracy z terminem ważności od 25 października 2012 r. do 30 września 2013 r. (341 dni). Z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący wystąpił 26 września 2013r. Wojewoda [...] [...] stycznia 2014 r. wydał decyzję ostateczną o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2011 r, Nr 264, poz. 1573).
W związku z tym, złożenie 15 lipca 2014 r. kolejnego wniosku nastąpiło w czasie kiedy skarżący nie legitymował się ważnym tytułem pobytowym na terenie Polski. To, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 9 w zw z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, obligowało organ do wydania decyzji odmownej. Przepis art. 100 ust. 1 tej ustawy nie przewiduje w tym wypadku uznaniowości organu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania że rozstrzygnięcie jest wadliwe ponieważ organ nie badał pozostałych przesłanek uzasadniających wydanie zezwolenia, organ stwierdził, że odstąpienie od ich badania wynika z faktu obligatoryjności odmowy w przypadku stwierdzenia, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Organ II instancji nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 K.p.a. oraz 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wskazał, że posiada ważne do 30 września 2015r. zezwolenie na pracę na stanowisku kucharza. Pracę wykonuje i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie. Okoliczność ta powinna być wzięta pod uwagę przez organ. Brak zgody na pobyt w Polsce uniemożliwia realizację pozwolenia na pracę i powoduje sprzeczność pomiędzy obu decyzjami. Wskazał także na istniejący konflikt w Pakistanie i dobre zasymilowanie się z polskim społeczeństwem
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej zawarte za nieuzasadnione i podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, w tym przypadku przepisów obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
W rozpatrywanej sprawie skarżący jako przyczynę ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podała wykonywanie pracy.
Zgodnie z art. 114 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi gdy celem pobytu cudzoziemca w Polsce jest wykonywanie pracy oraz gdy posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniu opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub posiada potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia, stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na utrzymanie siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz miejsce zamieszkania.
Jak wynika z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu w Polsce.
W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia, szczegółowo wymienione w art. 100 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, bowiem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydana na podstawie art. 100 ust. 1 pkt b tej ustawy ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli orzekającego w sprawie organu, co oznacza, że poprzez użyty w tym przepisie zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" organ administracyjny pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Tym samym nie można przyjąć, że przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne".
Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 114. Podkreślić należy, że przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, wskazane w przywołanych regulacjach umożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku jedynie przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 100 ust 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Inaczej mówiąc, stwierdzenie zaistnienia jednej z przesłanek negatywnych o jakich mowa w art. 100 ustawy o cudzoziemcach nakłada na organ obowiązek wydania decyzji odmownej.
W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wskazano, organy stwierdziły, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w postępowaniu o udzielenie tego zezwolenia złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Polski lub przebywa na tym terytorium nielegalnie.
Skarżący nie kwestionował ustaleń organu I instancji odnoście braku ważnego dokumentu pobytowego w dacie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy a więc fakty te organ prawidłowo uznał za udowodnione.
Prawidłowo także organ przyjął, że okoliczności natury osobistej oraz fakt posiadania zezwolenia na pracę nie uzasadnia innego rozstrzygnięcia. Zezwolenie na pracę z dnia 11 września 2013 r. nie legalizuje pobytu skarżącego na terenie Polski. Jest natomiast elementem istotnym przy ocenie istnienia przesłanek do wydania decyzji o pobycie czasowym, co wynik z brzmienia art. 114 ustawy o cudzoziemcach. Jednym z warunków udzielenia tej zgody jest posiadanie źródła dochodu a takim źródłem może być niewątpliwe praca. Nie zachodzi więc sprzeczność pomiędzy decyzją odmowną dot. pobytu czasowego i zezwoleniem na pracę.
Przepisy art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w sposób nie budzący wątpliwości wskazują najpóźniejszą datę w której zainteresowany ma obowiązek złożyć wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy – nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu. Ponadto wniosek musi być złożony przez niego osobiście. Tego rodzaju uregulowanie zapobiega sytuacji w której osoba legitymująca sią ważnym dokumentem pobytowym, po jego wygaśnięciu, pozostałaby na terenie Polski nielegalnie. Obowiązek ten spoczywa wyłącznie na u osobie ubiegającej się o udzielenie zgody. Skarżący nie zadbał o dochowanie tego terminu a zatem organ, związany treścią art. 100 ust 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach zobowiązany był do wydania decyzji odmownej. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7 i art. 77 Kpa oraz 80 kpa, opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając należytą argumentację w uzasadnieniu decyzji. zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Argumentacja ta jest przekonująca i logiczna. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy organy nie miały podstaw do analizowania sytuacji osobistej skarżącego oraz sytuacją w P., skoro skarżący nie zadbał aby jego, nie pierwszy wniosek, został złożony w ustawowym terminie. Skutkuje to odstąpieniem od analizowania przez organ pozostałych przesłanek ustawowych do udzielenia zgody na zamieszkanie.
Reasumując, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.