Uzasadnienie
T. P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia działek gruntu o nr ew. [...], [...] i [...] z działkami gruntu o nr ew. [...], [...], [...] położonych w obrębie wsi S., gm. K. Według zawartego we wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz trzema pełnoletnimi synami. Posiadany przez nich majątek obejmuje dom o pow. 82 m2., nieruchomość rolną o pow. 12,21ha oraz 2 budynki inwentarskie. Skarżąca w nadesłanym formularzu wniosku oświadczyła, iż jedynymi dochodami jej rodziny są dochody jej męża z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 1300 zł brutto oraz jej renta chorobowa w wysokości 472, 32 zł.
Sąd nie negując trudnej sytuacji materialnej skarżącej uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2004r. str. 321).
Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca bowiem złożyła skargę po upływie terminu do wniesienia skargi.
Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 16 grudnia 2008 r. W tym też dniu odpis decyzji doręczono pełnomocnikowi skarżącej- R. P. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2008 r. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia, tj. wskazywała, że strona niezadowolona z decyzji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Skarżąca złożyła skargę w dniu 7 stycznia 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), jednak zamiast do organu skierowała ją bezpośrednio do Sądu. Należy podkreślić, iż data wysłania skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może jednak zostać uznana za datę złożenia skargi. Należy mieć bowiem na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2006 r. nie obowiązuje już szczególny przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym termin do wniesienia skargi był także zachowany w wypadku złożenia skargi w wojewódzkim sądzie administracyjnym lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu – w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W obecnie obowiązującym stanie prawnym, jak wskazano powyżej, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
W niniejszej sprawie za datę wniesienia skargi należy zatem uznać datę nadania w urzędzie pocztowym przedmiotowej skargi do właściwego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Jak wynika z akt sprawy Sąd, pismem z dnia 16 stycznia 2009 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 19 stycznia 2009 r., na podstawie art. 54 § 1 P.p.s.a. przekazał przedmiotową skargę do organu, o czyn poinformował również skarżącą (pismo z dnia 16 stycznia 2009 r. k.46).
Powyższe prowadzi do stwierdzenia, iż przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tej czynności.
W ocenie Sądu, została zatem spełniona przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, określona w art. 247 P.p.s.a.
Konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi było również jej odrzucenie przez Sąd.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.