Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2010 roku [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na T. Sp. J., karę pieniężną w wysokości 23 500 zł za transport odpadów w postaci paliwa alternatywnego o kodzie [...] inną trasą przejazdu, niż ustalona w decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]. 06.2008 r., znak: [...].
Przed wydaniem decyzji współwłaściciel spółki T. w dniu 08.03.2010 r., zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, w tym z zawiadomieniem z Placówki Straży Granicznej w Z. z dnia [...].03.2009r. stwierdzającym, że kierowcy jego pojazdów zeznali, iż zmienili trasę samodzielnie. Po zmianie trasy kierowcy zakryli tabliczkę z literą "A" w celu uniknięcia ewentualnej kontroli. Współwłaściciel spółki po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie wniósł żadnych uwag, nie złożył dodatkowych wyjaśnień i nie przedstawił żadnych okoliczności, niezależnych od kierowców, przemawiających za koniecznością zmiany trasy przewozu.
W odwołaniu od decyzji [...]WIOŚ spółka wskazała, że zmiana trasy nastąpiła w wyniku błędnej informacji o objeździe, przekazanej kierowcom przez radio. Organ uznał, że żadnego objazdu w dacie przewozu odpadów nie było, skoro sama strona wskazała, że informacja ta była błędna. Ponadto organ stwierdził, że niewykonalne jest w niniejszej sprawie zbadanie, czy i kto o danej godzinie nadawał komunikaty radiowe oraz jakiej były one treści. Zatem zdaniem organu bezzasadne jest twierdzenie Skarżącego, że organ powinien wyjaśnić, czy zmiana trasy nastąpiła z przyczyn od przewoźnika niezależnych. Organ podkreślił, że nie miał możliwości weryfikacji informacji przekazanej przez Skarżącą również dlatego, że takie stwierdzenie padło dopiero rok po kontroli Straży Granicznej.
Pismem z dnia 16.06.2010 r. spółka T. Sp. J., wniosła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, odwołanie od decyzji z dnia [...].05.2010 r., znak: [...].
W dniu [...].01.2013 r., decyzją znak: [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu całkowicie podtrzymał ustalenia organu I instancji i uznał je za prawidłowe i nie budzące wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem sprawy. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że powód zmiany trasy podany w odwołaniu nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach złożonych przez kierowców w dniu zatrzymania. Organ wskazał, że zeznania te zawarte zostały w piśmie Komendanta Straży Granicznej w Z. z dn. [...].03.2009 r. znak: [...]. W ocenie organu argumenty przedstawione w odwołaniu nie usprawiedliwiają naruszenia warunków zezwolenia poprzez zmianę trasy transportu odpadów.
Skargę na decyzję wniosła T. Sp. J., zarzucając jej naruszenie:
- 1. art. 7, art. 77 § 1 kpa oraz art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy z dn. 29.06.2007 r, o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. nr 124, poz. 859 ze zm., cytowana dalej jako Ustawa) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, w tym okoliczności, od których uzależnione jest zastosowanie art. 33 ust. 3 pkt 1 Ustawy;
- 2. art. 67, 68 oraz 69 kpa przez powołanie się w uzasadnieniu decyzji na zeznania świadków, którzy nie zostali przesłuchani przez organ oraz zaniechanie przez organ dołączenia do materiału dowodowego protokołów przesłuchań świadków na okoliczności istotne dla wydania przedmiotowej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz poprzedzającej jej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dn. [...].05.2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi Sąd uznał, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2013 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że współwłaściciel spółki T. w dniu 08.03.2010 r., zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, w tym z zawiadomieniem z Placówki Straży Granicznej w Z. z dnia [...].03.2009r. Kierowcy samochodów spółki sami zeznali, że zmienili trasę samodzielnie, a po zmianie trasy zakryli tabliczkę z literą "A" w celu uniknięcia ewentualnej kontroli. Ponadto skarżący konsekwentnie twierdzi, że zmiana trasy wynikała z błędnej informacji o objeździe, przekazanej kierowcom przez radio. Skoro jednak sama strona wskazuje, że informacja ta była błędna, i żadnego objazdu w dacie przewozu odpadów nie było, zbędne były - zdaniem Sądu- dodatkowe ustalenia organów na ten temat.
Zatem bezpodstawne są zarzuty Skarżącego, że organ powinien wyjaśnić, czy zmiana trasy nastąpiła z przyczyn od przewoźnika niezależnych. Organ nie miał możliwości ani potrzeby weryfikacji informacji przekazanej przez Skarżącą Spółkę, nie tylko z uwagi na fakt, że takie stwierdzenie padło dopiero rok po kontroli Straży Granicznej, ale przede wszystkim ze względu na zastrzeżenie strony, że informacja była błędna. Skoro bowiem sama strona przyznaje, że informacja była błędna, trudno wymagać od organu, by ją weryfikował.
Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu, całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi, iż istniała konieczność badania przez organ, czy transportujący odpady zmienił trasę przewozu przynajmniej nieumyślnie. Materiał dowodowy, którym dysponował [...] WIOŚ i na podstawie którego wydał decyzję administracyjną, wyraźnie wskazywał, że kierowcy zmienili trasę przewozu odpadów samodzielnie i dobrowolnie, bez jakiegokolwiek nakazu ze strony innych służb bądź okoliczności, które uniemożliwiały przejazd trasą, wskazaną w zezwoleniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Powyższe potwierdził zresztą Skarżący w chwili zapoznawania się z materiałem dowodowym w dniu 08.03.2010r., nie wnosząc żadnych uwag. Powyższe wypełnia przepis art. 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Organ li instancji wyjaśnił Skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czym kierował się ponownie badając sprawę.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 67, 68 oraz art. 69 kpa poprzez powołanie się w uzasadnieniu decyzji na zeznania świadków, którzy nie zostali przesłuchani przez organ oraz zaniechanie przez organ dołączenia do materiału dowodowego protokołów przesłuchań świadków na okoliczności istotne dla wydania zaskarżonej decyzji, Sąd podkreśla, że w sprawie bezsporny jest fakt zmiany trasy przewozu odpadów. Kontroli transportu odpadów dokonał organ uprawniony i wyznaczony do kontroli drogowej i granicznej, który powiadomił WIOŚ o stwierdzonych nieprawidłowościach, dołączając do materiału dowodowego protokoły z kontroli, potwierdzające zmianę trasy przewozu odpadów, co spowodowało obowiązek nałożenia kary pieniężnej na transportującego odpady, zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt.
- 1) ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Organy trafnie wzięły pod uwagę przepis art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów, który dopuszcza zmianę warunków przemieszczania odpadów, m.in. zmianę trasy przewozu odpadów. Jednakże zmiana taka jest możliwa tylko w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w tym przepisie, tj. gdy w przemieszczaniu, na które wydano zgodę, zaszły istotne zmiany w zakresie jego charakterystyki lub jego warunków, w tym ilości odpadów, trasy, środków transportu, daty przemieszczania lub przewoźnika. W takiej sytuacji zgłaszający zobowiązany jest niezwłocznie, a w miarę możliwości przed rozpoczęciem przemieszczania, zawiadomić o tym zainteresowane właściwe organy. Z powyższego przepisu wynika, że rozporządzenie dopuszcza zmianę trasy, nawet w trakcie realizacji transportu, o czym świadczy zapis "w miarę możliwości", jednakże po wywiązaniu się z obowiązku powiadomienia o zmianie trasy właściwych organów. W niniejszym przypadku nie dopełniono tego obowiązku.
Podsumowując należy uznać za nieuzasadnione zarzuty dotyczące nieprawidłowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, naruszenia art. 67, 68 oraz 69 kpa, jak i naruszenie art. 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Nie można uznać za trafny zarzut, jakoby na organie ciążył obowiązek badania, czy strona nie naruszyła ustawy "choćby nieumyślnie".
Przepis art. 33 ust. 3 pkt 1 Ustawy stanowi, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nakłada na transportującego odpady, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 20.000 do 60.000 zł, jeżeli ten, choćby nieumyślnie, nie realizował przewozu ustaloną trasą przejazdu.
Brak jest podstaw do stosowania analogii definicji pojęć "umyślnie" oraz "nieumyślnie" z przepisami Kodeksu karnego, czego domaga się skarżący w skardze. Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu, odpowiedzialność za czyn, o którym mowa w art. 33 jest niezależna od winy, o czym świadczy właśnie użyty w przepisie zwrot "choćby nieumyślnie". Nie ma więc- zdaniem Sądu- znaczenia wina podmiotu, dokonującego naruszenia. Dla powstania obowiązku nałożenia kary pieniężnej wystarczające jest, że przewóz nie został zrealizowany ustaloną trasą przejazdu. Organy mają możliwość gradacji kary pieniężnej, ale tylko w określonych w przepisie granicach. Nie mogą natomiast odstąpić od nałożenia kary, jeżeli tylko doszło do braku realizacji ustalonej trasy przejazdu. Obowiązkiem organu administracji jest tylko ustalenie, czy czyn, za który nakładana jest kara administracyjna, został popełniony. Jeżeli ustalono w sposób nie budzący wątpliwości- jak w sprawie niniejszej- że do dokonania czynu doszło, powstaje obowiązek nałożenia kary, co miało miejsce w zaskarżonej decyzji. Kara została nałożona w minimalnej wysokości, więc brak jest podstaw do uznania jej za nieadekwatną do czynu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.