Uzasadnienie
O. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt stały i odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W skardze O. D. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podniosła, że decyzja pozbawiła jej prawa stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zawarła w 2005 r. związek małżeński z obywatelem polskim, ma z nim małoletnią córkę, jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, czuje się związana z Polską i wystąpiła o uznanie za obywatela polskiego.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżąca, formułując swoje obawy, nie wskazuje na konkretne skutki, które byłyby trudne do odwrócenia w jej przypadku. Pozbawienie skarżącej zezwolenia na pobyt stały nie jest równoznaczne z pozbawieniem jej możliwości zalegalizowania pobytu w Polsce czy też z koniecznością porzucenia zamieszkującej w Polsce rodziny.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.
Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca przedstawiła swoją sytuację osobistą, nie wyjaśniła jednak, w jaki sposób przytoczone fakty miałyby przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji. Samo przypuszczenie co do możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić przesłanki przyznania "ochrony tymczasowej", ponieważ skarżąca nie podała, w jaki sposób powołane okoliczności faktyczne mogą rzutować na zasadność wniosku. W ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty przywoływane w uzasadnieniu zarzutów skargi nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazują też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd podziela także stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja nie stanowi o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani też nie odbiera jej możliwości zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji pozostaje bez wpływu na jej sytuację rodzinną.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.