Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia zażalenia L. J. na postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] grudnia 2005 r. zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego złożonego z dwóch jednostek bliźniaczych mieszkalnych z garażem w bryle budynku wraz z przyłączem elektroenergetycznym oraz budowie tymczasowego szczelnego zbiornika na nieczystości płynne na terenie działki nr ew. [...] położonej w K. przy ul. O. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowa działka znajduje się na terenie strefy B ochrony uzdrowiskowej i nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albowiem uprzedni stracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. a nowego nie sporządzono. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych z dnia 28 lipca 2005 r., która weszła w życie 2 października 2005 r. a więc po wszczęciu przedmiotowego postępowania, obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy ze wszystkimi tego konsekwencjami. Zgodnie z art. 38 ust. 2 cyt. ustawy gmina która uzyskała status uzdrowiska lub obszaru ochrony środowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie do 2 lat od uzyskania stosownego statusu.
Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa się m. in. obszary dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych a takim jest art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. Oznacza to konieczność zastosowania rygoru art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy należy zawiesić do czasu uchwalenia tego planu. Nadto organ I instancji dodał, iż w celu wyjaśnienia wątpliwości zwrócił się o interpretację do Ministerstwa Zdrowia a także do Ministerstwa Transportu i Budownictwa.
W złożonym zażaleniu L. J., zwany dalej skarżącym, wniósł o uwzględnienie art. 10 ust. 3 oraz art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., nr 80 poz. 717 ze zm.)
Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i podzielił stanowisko organu I instancji uznając, iż zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie jest obligatoryjne. Dodatkowo wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez skarżącego w dniu 24 sierpnia 2005 r., stąd też w rozpoznawanej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.)
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, iż ustały warunki uzasadniające nadanie obszarowi S. statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej albowiem gmina nie spełnia wymogów ustawy o uzdrowiskach określonych w art. 34 ust.
1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony i w wyniku częściowego oprotestowania uchylony częściowo przez sąd. Tak więc nie utracił mocy, gdyż może go uchylić tylko Wojewoda M. a tego nie dokonał.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia 26 maja 2006 r. pełnomocnik ustanowiony przez skarżącego w sprawie, sprecyzował skargę zarzucając naruszenie przepisów art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach, obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399) a także art. 61 ust 1 i 2 w zw z art. 38 ust. 1 w/w ustawy, art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 10 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podniósł, iż w sprawach o lokalizacje inwestycji wszczętych przed dniem 2 października 2005 r. tj. dniem wejścia w życie ustawy, z mocy art. 61 ust. 2 cyt. ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tak więc w tej konkretnej sprawie nie ma zastosowania tak art. 38 ust. 2 w/w ustawy jak i art. 62 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż podnosił to skarżący.
W ocenie Sądu istotą sprawy jest okoliczność, iż organy administracji prowadzące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i wydane w toku postępowania decyzje kierowały do nieżyjącej już Z. B., będącej właścicielką działki o nr [...], która to sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestora. Należy podkreślić, iż na organie administracji spoczywa obowiązek ustalenia z urzędu kręgu osób będących stronami postępowania w dacie jego wszczęcia. Prowadzenie postępowania administracyjnego w sytuacji gdy strona nie brała w nim udziału bez własnej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania zgodnie z treścią art. 145 §.1 pkt 4 kpa., który to stanowi gwarancję zawartej w art. 10 § 1 zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, niezależnie od tego czy nieuczestnictwo strony miało wpływ na treść decyzji oraz czy brak udziału strony spowodował dla niej szkodę.
Bezspornym jest w niniejszej sprawie, iż korespondencja kierowana do Z. B. nie była podejmowana i na zwrotnym poświadczeniu odbioru postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. znajduje się adnotacja, iż adresat zmarł. Sąd ustalił, iż Z. B. zmarła w 1970 r. (k- 27)a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania Z akt sprawy nie wynika by w postępowaniu brali udział następcy prawni zmarłej. W szczególności nie doręczano im zawiadomienia o wszczęciu postępowania i postanowień organów obu instancji. Powyższe nie pozwala na stwierdzenie, czy w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym został prawidłowo ustalony krąg osób będących stronami postępowania. Brak ustalenia zakresu podmiotowego postępowania administracyjnego stanowi naruszenie podstawowych zasad określonych w przepisach kpa. Tak więc organ naruszył zasady określone w treści art. 7 kpa, który zobowiązuje do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 10 kpa, zgodnie z którym organ jest zobowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania jak również art. 77 kpa i art. 80 kpa ustanawiające obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny.
W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie z udziałem wszystkich stron oraz z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego Sąd nie odniósł się do sformułowanych w skardze zarzutów uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonym postanowieniu jest przedwczesne. Jednakże Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz.1399) przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b odnoszący się do zakazu lokalizacji budownictwa jednorodzinnego w strefie ochronnej A nie dotyczy osób, które uzyskały prawo do nieruchomości przed wejściem w życie ustawy. Do postępowań wszczętych a nie zakończonych stosuje się natomiast przepisy dotychczasowe. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie B. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Gminy K. wyda rozstrzygnięcie uwzględniając konieczność zapewnienia udziału w sprawie wszystkim stronom a także weźmie pod uwagę stan faktyczny aktualny na dzień orzekania.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżone postanowienie oraz utrzymanie nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydanie z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania i jako wadliwe winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270) orzekł jak w sentencji.