Uzasadnienie
M. S. skargą z dnia 2 lutego 2007r. wniosła o wymierzenie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 154 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006r. - sygn. akt IV SA/Wa 2246/05.
Wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2005r. Powołaną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r. znak: [...] w części dotyczącej stwierdzenia, iż zespół willowo-parkowy położony w P. przy ul. [...], stanowiący obecnie działkę o powierzchni [...] ha, będący przed przejęciem na własność Skarbu Państwa własnością A. S., zapisany w dniu przejęcia w księdze wieczystej P. tom [...] karta [...] nie podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. I lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r.
o przeprowadzeniu reformy rolnej /Dz. U. z 1945r. Nr 3, poz. 13/ i w tej części umorzył postępowanie przed organem I instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania co do działki nr [...] /obecnie [...], stanowiącej podwórze gospodarcze. W uzasadnieniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, iż Wojewoda [...] dokonał wadliwej wykładni § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz.
51) i brak było podstaw do orzekania na podstawie powołanego przepisu czy zespół pałacowo - willowy wchodził w skład przejętej nieruchomości ziemskiej i czy tym samym podpadał pod działanie art. 2 ust. I lit. e dekretu.
Sąd uchylając wskazaną decyzją uznał, iż stanowisko organu odwoławczego jest niezasadne, a Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinien sprawę rozpoznać merytorycznie.
Minister Rolnictwa i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, iż w dniu [...] marca 2007r. wydał żądaną decyzję mocą której uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005r. i orzekł, iż zespół pałacowo -willowy położony w E. podpadał pod działania art. 2 ust. I lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności nie rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego w art. 35 k.p.a. Skarga na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być wniesiona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 2246/05 uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazując, iż organ dokonał błędnej wykładni § 5 rozporządzenia
Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej i istnieją podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wyrok uprawomocnił się z dniem 8 września 2006r., natomiast odpis prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi doręczono organowi w dniu 3 października 2006r. od tej też daty bieg rozpoczął termin na wykonanie wyroku sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 26 października 2006r. M. S. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A. W. wezwała organ do wykonania powołanego orzeczenia poprzez wydanie decyzji. Mimo upływu terminów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 k.p.a.) organ nie wydał decyzji. W dniu 2 lutego 2007r. strona skierowała skargę do sądu administracyjnego wnosząc o wymierzeniu organowi grzywny. Dopiero w dniu [...] marca 2007r., a więc po przeszło pięciu miesiącach od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia sądu wraz z aktami administracyjnymi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję.
W tej sytuacji uznać należy, iż skarga zarzucająca organowi bezczynność po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zasadna. Zauważyć bowiem należy, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie toczy się od 2001 r. kiedy to z wnioskiem do Wojewody [...] o stwierdzenie, iż zespół willowo-parkowy położony w P. przy ul. [...], stanowiący obecnie działkę o powierzchni [...] ha, będący przed przejęciem na własność Skarbu Państwa własnością A. S., nie podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej zwróciła się M. S. Sprawa dwukrotnie była rozstrzygana zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy. Akta sprawy były, więc organowi znane. Jednocześnie po wyroku WSA z dnia 21 czerwca 2006r. organ nie podejmował żadnych dodatkowych czynności wyjaśniających, a zatem brak usprawiedliwienia dla zwłoki w wydaniu decyzji.
A zatem jeżeli zostały spełnione przesłanki określone w art. 154 § 1 sąd powinien uwzględnić skargę chyba, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło co prawda z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny do sądu (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie). Późniejsze dopełnienie tych obowiązków, a więc po wniesieniu skargi choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3). Niemniej ten fakt powinien mieć wpływ na ustalenie wysokości grzywny, w ramach określonych przez art. 154 § 6 powołanej ustawy (Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz Wydawnictwo prawnicze LexisNexis Warszawa 2006 str. 334). Mając na uwadze okres zwłoki w wydaniu przez organ decyzji Sąd ustalił wysokość grzywny na kwotę (500) pięćset złotych.
Z tych wszystkich względów skargę należało uznać za uzasadnioną i na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.