Uzasadnienie
A. O. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Ze złożonego w dniu 8 kwietnia 2013 r. wniosku zawartego na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnim synem. Syn skarżącego jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Jedynym źródłem utrzymania rodziny skarżącego jest gospodarstwo rolne z dochodem oszacowanym przez skarżącego na ok. 1000 zł rocznie oraz emerytura wnioskodawcy w wysokości 1439,36 zł. Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,69 ha.
Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna jest trudna. Na utrzymaniu wnioskodawcy pozostaje syn, który w 2012 r. uległ wypadkowi. Z powodu powstałych obrażeń syn skarżącego nie może podjąć żadnej pracy. Aktualnie poddawany jest zabiegom rehabilitacyjnym, których koszt wynosi ok. 1000 zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że ponosi stałe wydatki związane z opłatą renty planistycznej - 600 zł miesięcznie oraz zakupem lekarstw – 350 zł miesięcznie. Według informacji przedstawionej przez skarżącego w piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r., potwierdzonej stosownymi dokumentami źródłowymi, skarżący obecnie nie posiada wolnych środków pieniężnych.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych funkcjonuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata). Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżący powinien udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje go przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej jako P.p.s.a.
Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku z dnia 8 kwietnia 2013 r. oraz piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodnił on bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego syna jest emerytura w wysokości 1439,36 zł miesięcznie oraz dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości ok. 1000 zł rocznie. Suma obu dochodów daje kwotę ok. 1520 zł miesięcznie. Mając na uwadze, że po odliczeniu stałych wydatków do dyspozycji skarżącego pozostaje niewielka kwota (ok. 570 zł), należy uznać, iż przedmiotowy wniosek zasługuje na uzasadnienie.
Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi z wysokością środków finansowych, którymi skarżący dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżący nie posiada oszczędności, natomiast na jego utrzymaniu pozostaje bezrobotny syn należało uznać, że spełnia on przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.