Uzasadnienie
Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2005r. skarżący E.K. oświadczył do protokołu, iż cofa wniesioną przez niego skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2004r. Nr [...] uchylającą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. Zarząd Rolnictwa z dnia [...] stycznia 1955 r. Nr [...]., w sprawie ustalenia gruntów i budynków, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie dekretu z dnia 5 września 1947r. oraz wydanego do tego orzeczenia zaświadczenia Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1970r. w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu państwa części działki Nr [...] dla której ustanowiona jest księga wieczysta nr [...], położonej we wsi I. i umarzającą postępowanie pierwszej instancji.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) cofnięcie skargi przez skarżącego wiąże Sąd, jednakże uzna on cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie w ocenie Sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 60 i 161 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.