Uzasadnienie
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2016 r., znak: [...], o odmowie umożliwienia "D." Sp. z o.o. przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...] października 2016 r. do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wpłynął wniosek pełnomocnika Spółki z [...] października 2016 r. o udostępnienie akt postępowania w drodze dostępu do informacji publicznej. Przedmiotem ww. wniosku pełnomocnik Spółki uczyniła "ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie dostępu do informacji publicznej". W treści ww. wniosku pełnomocnik Spółki zawarła żądanie alternatywne w postaci "udostępnienia [Spółce] akt przedmiotowej sprawy (...), z uwagi na fakt, że w przedmiotowym postępowaniu [Spółce] winno przysługiwać prawo strony toczącego się postępowania na podstawie art. 28 [Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej 'k.p.a.' lub 'Kodeksem']".
Na mocy ostatecznego postanowienia z [...] listopada 2016 r., Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku Spółki "o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie dostępu do informacji publicznej". W konsekwencji konieczne było rozpatrzenie żądania alternatywnego zawartego w ww. wniosku z [...] października 2016 r., tj. "udostępnienia [Spółce] akt przedmiotowej sprawy. Po przeanalizowaniu ww. wniosku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał [...] listopada 2016 r. postanowienie o odmowie umożliwienia Spółce przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.
W przewidzianym terminie pełnomocnik Spółki złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem.
Organ wyjaśnił, że po przeanalizowaniu dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz treści złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znaleziono podstaw prawnych, które pozwoliłyby na uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Organ przytoczył treść art. 73 § 1 k.p.a. zgodnie z którym "strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek kopii lub odpisów (...)", a także art. 28 k.p.a. z którego wynika, że "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z panującym w doktrynie prawa administracyjnego poglądem, stroną postępowania administracyjnego można być tylko w sprawie, do której mają zastosowanie przepisy k.p.a., tj. w sprawie, w której organ administracji może wydać decyzję administracyjną (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2011, s. 193; a także A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, System informacji prawnej LEX, pkt 7). Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 11 kwietnia 1991 r., sygn. akt III ARN 13/91, a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 755/06.
Mając na względzie ww. okoliczności organ uznał, że z uprawnień określonych w art. 73 § 1 k.p.a. może skorzystać wyłącznie strona postępowania administracyjnego toczącego się na podstawie przepisów k.p.a. Organ przytoczył treść art. 1 i 2 k.p.a, a następnie wywiódł, że analiza tych przepisów art. pozwala wywieść, że przepisy Kodeksu mają zastosowanie do spraw toczących się przed organami lub innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne zgodnie z przepisami prawa Rzeczypospolitej Polskiej.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik Spółki zażądała udostępnienia akt sprawy dotyczącej postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach procedury dialogu i koncyliacji w oparciu o postanowienia decyzji Al. W treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik Spółki zwróciła uwagę, że "wniosek zawarty w piśmie z dnia [...] października 2016 r. [powinno być: [...] października 2016 r.] wnioskodawca złożył tylko na wypadek gdyby organ uznał, że jest to postępowanie, które toczy się w oparciu o (...) decyzję [...]". Pełnomocnik Spółki podniosła również, że w jej ocenie w niniejszej sprawie nie ma zastosowania decyzja [...].
Odnosząc się do tego twierdzenia organ wyjaśnił, że wszelka dotychczasowa wymiana korespondencji pomiędzy polskimi i niemieckimi instytucjami i władzami właściwymi odbywała się w oparciu o postanowienia decyzji [...]. Tym samym, w ocenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie ulega wątpliwości, że jedyną sprawą prowadzoną obecnie przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, która dotyczy Spółki, toczy się w oparciu o postanowienia i zgodnie z procedurą przyjętą w decyzji [...].
Organ wyjaśnił, że procedura dialogu i koncyliacji jest procedurą pojednawczą, która została ustanowiona przez Komisję Administracyjną ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego na mocy art. 72 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.4.2004, s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 883/2004", zgodnie z którym Komisja Administracyjna odpowiada za rozpatrywanie wszelkich spraw administracyjnych lub dotyczących wykładni, wynikających z przepisów ww. rozporządzenia oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE)nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.
UE L 284 z 30.10.2009, s. 1, z późn. zm.). Celem tej procedury jest wypracowanie pomiędzy zainteresowanymi instytucjami porozumienia w zakresie interpretacji przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Procedura dialogu i koncyliacji jest procedurą, która realizuje zobowiązania nałożone na instytucje państw członkowskich w art. 76 ust. 3, ust. 4 akapit drugi i ust. 6 rozporządzenia 883/2004, a mianowicie: obowiązek współpracy między właściwymi władzami i instytucjami państw członkowskich w celu zapewnienia właściwego wykonania rozporządzeń.
Mając na względzie powyższe okoliczności organ uznał, że postępowanie w ramach procedury dialogu i koncyliacji nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 1 ani art. 2 k.p.a., a tym samym do ww. procedury nie mają zastosowania przepisy Kodeksu. W konsekwencji Spółka nie może zostać również uznana za stronę postępowania w ramach procedury dialogu i koncyliacji w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania również art. 73 § 1 k.p.a., a zatem nie jest możliwe udostępnienie Spółce wglądu w akta sprawy dotyczącej postępowania w ramach procedury dialogu i koncyliacji, o której mowa w decyzji [...].
Organ wyjaśnił, że procedura dialogu i koncyliacji ma charakter pojednawczy, a stronami postępowania w ramach tej procedury, zgodnie z punktem 7 preambuły do Decyzji [...], są zainteresowane instytucje lub władze. Procedura ta dotyczy spraw, w przypadku których istnieje rozbieżność opinii instytucji państw członkowskich, co do interpretacji przepisów z zakresu unijnej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika spółki, że odmowa wydania formularzy [...] lub też ich wycofanie następuje w drodze decyzji organu rentowego oraz że decyzja ta zapada w oparciu o przepisy k.p.a. organ podkreślił, że co do zasady, zarówno opinie prezentowane przez instytucje państw członkowskich, jak również opinia Komisji Administracyjnej w sprawie rozpatrywanej w procedurze dialogu i koncyliacji, nie ma charakteru rozstrzygającego w danej sprawie. W przypadku rozbieżności opinii instytucji państw członkowskich Komisja Administracyjna może podjąć decyzję o skierowaniu sprawy do Komisji Pojednawczej. Celem działania Komisji Pojednawczej jest funkcja doradcza względem Komisji Administracyjnej. Cel ten realizowany jest przez wydanie opinii prawnej, która nie rozstrzyga sprawy i nie jest wiążąca dla instytucji państw członkowskich. Oznacza to, że dopiero przyjęcie przez Komisję Administracyjną opinii w danej sprawie, może stanowić dla instytucji właściwej np. wydającej dokument [...] przesłankę do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w sprawie wycofania dokumentu [...]. Dopiero w takim postępowaniu administracyjnym stroną postępowania byłby podmiot, któremu wydano kwestionowany dokument [...].
Odnosząc się do zarzutu, że "również w samej decyzji [...] wskazano w pkt. 3, że "niniejsza decyzja jest stosowana bez uszczerbku dla procedur administracyjnych mających zastosowanie na mocy przepisów krajowych zainteresowanych państw członkowskich" organ wyjaśnił, że przepis ten stanowi, że trwająca procedura dialogu i koncyliacji nie stanowi przeszkody dla wszczęcia przez instytucje właściwe odrębnych postępowań administracyjnych dotyczących przedmiotu powyższej procedury.
Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 2 w zw. z art. 8 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 32 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej organ wyjaśnił, że jak napisano powyżej, procedura dialogu i koncyliacji nie prowadzi do żadnego wiążącego rozstrzygnięcia, które mogłoby naruszyć prawa podmiotowe Spółki, a dopiero po jej zakończeniu możliwe jest ewentualne wszczęcie przez instytucję wydającą dokument [...] odrębnego postępowania administracyjnego zmierzającego do wycofania tego dokumentu, od którego będzie przysługiwało odwołanie do sądu. Mając na względzie powyższe okoliczności, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie jakiegokolwiek naruszenia wynikających w ww. przepisów Konstytucji zasad: demokratycznego państwa prawnego, bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji, ani równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji.
Spółka "D." sp. z o.o z siedzibą w [...] wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 1 oraz art. 2 KPA w zw. z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. 2016 r., poz. 963; dalej jako "USysSpoł") poprzez niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że przepisy KPA mają zastosowanie do spraw toczących się wyłącznie przed organami lub innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne zgodnie z przepisami prawa Rzeczpospolitej Polskiej podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest oczywiste, że sprawa której dotyczy postanowienie jest sprawą administracyjną w rozumieniu KPA i biotą w niej udział na prawach strony co najmniej dwa podmioty wykonujące zadania publiczne na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczpospolitej Polskiej - co miało istotny wpływ na treść Postanowienia bowiem spowodowało niezastosowanie przepisów KPA i pozbawiało Skarżącą jej podstawowych uprawnień (w szczególności spowodowało niezastosowanie art. 28 KPA);
- 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej jako: "KPA") oraz norm zawartych w Decyzji Komisji Administracyjnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie ustanowienia procedury dialogu i koncyliacji w zakresie ważności dokumentów, określenia ustawodawstwa właściwego oraz udzielania świadczeń na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (dalej jako: "Decyzja [...]") w zw. z art. 72 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 200, 7.6.2004, pl; dalej jako: "rozporządzenie 883/2004") poprzez niezasadne zastosowanie tego aktu w przedmiotowej sprawie zarówno z uwagi na jego normatywny charakter, jak i brak spełnienia faktycznych przesłanek do jego zastosowania - co ma istotny wpław na wydanie Postanowienia bowiem w oparciu o Decyzję [...] uznano, ze Skarżąca nie jest stroną toczącego się postępowania ([...]) w sprawie oddelegowania pracowników Spółki "D." Sp. z o.o. i nie przysługuje jej prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii oraz odpisów;
- 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 28 KPA poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy nie budzi żadnych wątpliwości, że postępowanie o którego wgląd do akt wnosiła Skarżąca jest postępowaniem, które dotyczy interesu prawnego i obowiązku Skarżącej.
W przypadku uznania przez Sąd, że postanowienie mogło być oparte o normy zawarte w Decyzji [...] tj. że Organ działał na podstawie przepisów prawa i nie został naruszony art. 6 KPA zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
- 4. naruszenie przepisów postępowania tj. pkt. 3 Preambuły Decyzji [...] i zniweczenie celu postępowania prowadzonego w oparciu o Decyzję [...] a polegającego na obowiązku dostarczenia lub wymiany wszelkich informacji koniecznych do stwierdzenia oraz określenia praw i obowiązków zainteresowanej osoby poprzez odmowę możliwości wglądu do akt sprawy Skarżącej, która jest głównym podmiotem posiadającym właściwe informacje w prowadzonym w oparciu o Decyzję [...] postępowaniu i której obowiązków i interesów dotyczy niewątpliwie to postępowanie, co ma istotny wpływ na wynik sprawy bowiem prowadzi do odebrania skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu;
- 5. naruszenie przepisów postępowania tj. pkt. 10 Decyzji [...] poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że postępowanie uregulowane w Decyzji nie prowadzi do żadnego władczego rozstrzygnięcia podczas gdy przepis ten w sposób jednoznaczny wskazuje że ostatnim etapem postępowania może być wycofanie w drodze decyzji formularza PD [...], a wszczęcie procedury dialogu i koncyliacji w oparciu o Decyzję [...] ma kapitalny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie organu rentowego, który może w drodze decyzji wycofać na skutek poczynionych ustaleń formularze [...] otrzymane uprzednio przez Skarżącą i stwierdzenie, że Skarżącej będą przysługiwały jakiekolwiek prawa dopiero po zakończeniu procedury dialogu i koncyliacji, co czyni jej prawo do obrony zupełnie iluzorycznym;
- 6. naruszanie przepisów postępowania tj. art. 1 KPA, art. 2 KPA, art. 5 KPA, pkt. 3 Decyzji Al, art. 123 USysSpoł poprzez przyjęcie, że przepisy KPA nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie z pominięciem tej okoliczności, że Decyzja [...] wprost wskazuje, że jej przepisy nie naruszają krajowych procedur administracyjnych, a przepisy USysSpoł wyraźnie nakazują stosowanie KPA w zakresie nieuregulowanym przez tę ustawę co miało istotny wpływ na wynik postępowania bowiem doprowadziło Skarżącą do pozbawienia podstawowych uprawnień, które przysługują jej na podstawie przepisów KPA;
- 7. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 28 KPA poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy nie budzi żadnych wątpliwości, że postępowanie o którego wgląd do akt wnosiła Skarżąca jest postępowaniem, które dotyczy interesu prawnego i obowiązku Skarżącej co jednoznacznie wynika z pkt. 3 Preambuły Decyzji [...] - co ma istotny wpływ na wydanie Postanowienia i doprowadziło Organ do konstatacji, że Skarżącej nie przysługuje wgląd w akta prowadzonego postępowania;
- 8. naruszanie prawa materialnego tj. art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, poprzez ich całkowite zignorowanie w sytuacji gdy przepisy te maja istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy bowiem statuują prawo obywateli Unii europejskiej do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej spławy na co składa się m.in. dostęp do akt sprawy oraz prawo wglądu do dokumentów.
Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz na podstawie art. 135 PPSA poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r. o sygnaturze, akt. znak: [...] oraz zasądzenie od Organu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie narusza przepisów prawa.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia incydentalna tj. dopuszczalności dostępu strony skarżącej do akt sprawy dotyczącej postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie decyzji Komisji Administracyjnej nr [...].
Należy wskazać, że według art. 73 § 1 kpa strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania.
Nie ma zatem wątpliwości, że obowiązek udostępniania przez organ administracji publicznej akt sprawy dotyczy wyłącznie akt zawierających materiały zgromadzone w postępowaniu w określonej sprawie administracyjnej. Dotyczy więc akt konkretnej sprawy administracyjnej, w której jako konkretny podmiot uczestniczy strona żądająca udostępnienia jej akt.
Dlatego też słusznie wywiódł organ odwoławczy, że z uprawnień wynikających z powyższego przepisu korzystać może wyłącznie strona postępowania administracyjnego. Status strony tego postępowania może przysługiwać jedynie w sprawie do której mają zastosowanie przepisy k.p.a., a więc w sprawie, w której organ administracji publicznej uprawniony jest do władczego rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej i tym samym kształtowania sytuacji prawnej podmiotu poprzez zastosowanie normy prawa.
Według art. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie:
- 1) przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych;
- 2) przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1;
- 3) w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2;
- 4) w sprawach wydawania zaświadczeń.
Na podstawie art. 2 Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji społecznych.
Słusznie ocenił więc organ odwoławczy, że przepisy kodeksu postepowania administracyjnego mają zastosowanie do spraw prowadzonych przez organy lub inne podmioty wykonujące zadania publiczne zgodnie z przepisami prawa Rzeczypospolitej Polskiej.
Skoro organ administracji publicznej prowadzi aktualnie jedynie akta sprawy dotyczącej procedury ustanowionej przez Komisję Administracyjną w decyzji [...], na co wskazuje zdaniem organu wszelka dotychczasowa wymiana korespondencji między polskimi i niemieckimi instytucjami i władzami właściwymi, należy za prawidłowe uznać stanowisko organu, iż do będącej w toku procedury nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym nie są spełnione przesłanki wynikające z art. 73 § 1 kpa upoważniające organ do udostępnienia podmiotowi ubiegającemu się o dostęp do akt wglądu do zgromadzonych materiałów, gdyż nie jest stroną postępowania administracyjnego. Prowadzone postępowanie nie dotyczy sprawy, w której właściwy organ administracji publicznej wyda władcze rozstrzygnięcie dotyczące indywidualnej i konkretnej sytuacji tego podmiotu.
Zastosowanie przez organ przepisu art. 73 § 1 kpa do rozstrzygnięcia incydentalnej sprawy o udostępnienie akt, związane było z koniecznością oceny spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie i nie miało wpływu na przyznanie charakteru postępowania administracyjnego procedurze prowadzonej w trybie decyzji [...].
Należy podkreślić, że bez znaczenia dla oceny prawidłowości stanowiska organu ma twierdzenie zawarte w skardze, iż prowadzone postępowanie nie powinno być kwalifikowane jako prowadzone w oparciu o procedurę określoną w decyzji nr [...], bowiem zdaniem strony skarżącej nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyjęcie tej procedury. W przedmiotowej sprawie ocenie sądu podlega jedynie legalność postanowienia rozstrzygającego incydentalną kwestię dostępu do akt prowadzonego przez organ postępowania, nie zaś kwestia prawidłowości uruchomienia procedury pojednawczej, która bezspornie jest w toku.
Na marginesie tylko sąd wskazuje, iż zgodnie z pkt 6 decyzji [...] inicjatywa wszczęcia pierwszego etapu procedury dialogu należy do instytucji występującej do instytucji wezwanej o niezbędne wyjaśnienia dotyczące jej decyzji, ewentualnie o wycofanie lub orzeczenie nieważności danego dokumentu lub o dokonanie przeglądu lub unieważnienie jej decyzji. Tego rodzaju wymiana korespondencji i stanowisk niewątpliwie inicjuje procedurę przyjętą w decyzji [...].
Procedura ta jest procedurą pojednawczą, wprowadzoną przez Komisję Administracyjną ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego na podstawie art. 72 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego(Dz.Urz. UE L 166 z 30.4.2004, s.1, z późn. zm.).
Procedura dialogu i koncyliacji o takim właśnie charakterze dotyczy spraw, w których istnieje rozbieżność opinii instytucji państw członkowskich co do interpretacji przepisów z zakresu unijnej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a jej stronami są wyłącznie zainteresowane instytucje lub władze (pkt 7 preambuły).
W sprawie analizowanej w tym trybie nie dochodzi więc do wydania wiążącego w danej sprawie rozstrzygnięcia, a do prezentacji opinii instytucji państw członkowskich, Komisji Administracyjnej, a niekiedy Komisji Pojednawczej. Wydana w rezultacie prowadzonej procedury opinia prawna ani nie rozstrzyga sprawy, ani nie jest wiążąca dla instytucji państw członkowskich, jednak może stanowić przesłankę do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego np. w sprawie wycofania lub unieważnienia dokumentu. Stroną takiego postępowania byłby podmiot wskazany w art. 28 kpa. Dopiero decyzja wydana w tej sprawie przez organ rozstrzygałaby w sposób wiążący i władczy indywidualną sprawę konkretnego podmiotu, którego udział w tym postępowaniu administracyjnym realizowany byłby także przez swobodny dostęp do akt sprawy. To zaś, że dokonane w toku procedury pojednawczej ustalenia przez zainteresowane instytucje i władze mogą mieć wpływ na wszczęcie po jej zakończeniu postępowania administracyjnego jak też, że uczestnikiem procedury pojednawczej jest organ administracji publicznej (w tym przypadku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej), nie stanowi wystarczającej przesłanki do odpowiedniego stosowania art. 1 kpa. Rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy jak wskazano już wcześniej następuje dopiero w odrębnym postępowaniu administracyjnym.
Także zawarte w pkt 3 i 4 preambuły decyzji [...] klauzule, wbrew twierdzeniu skargi nie wskazują na możliwość stosowania przepisów kpa do tej procedury.
Użyte w pkt 3 sformułowanie "bez uszczerbku dla procedur administracyjnych mających zastosowanie na mocy przepisów krajowych zainteresowanych państw członkowskich" wskazuje, że procedura ta pełni funkcję uzupełniającą, niewykluczającą prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego przez właściwą instytucję państwa członkowskiego. Co więcej właśnie w pkt 4 decyzji doprecyzowano kiedy procedura dialogu i koncyliacji zostaje zawieszona ze względu na toczące się postępowanie administracyjne, które może mieć wpływ na kształtowanie się stanowisk w toku procedury pojednawczej.
Nie znajduje uzasadnienia podniesiony zarzut naruszenia art. 42 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, gdyż przepis ten wskazuje na uprawnienie do dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, nie zaś na uprawnienie do dostępu do materiałów znajdujących się w dyspozycji odpowiednich instytucji państw członkowskich Unii.
Należy więc zauważyć, że wglądu do innych materiałów niż akta konkretnej sprawy administracyjnej można żądać nie w ramach uprawnienia przysługującego stronie postępowania administracyjnego na podstawie art. 73 kpa, lecz na podstawie przepisów szczególnych, które takie uprawnienie przyznają.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które znalazły zastosowanie do rozstrzygnięcia incydentalnej sprawy o dostęp do akt. Wyłącznie w tym rozstrzyganym zakresie sprawa ta jest sprawą administracyjną. Podstawą prawną wydanego w sprawie postanowienia były przepisy kpa, a nie jak niesłusznie wskazuje strona skarżąca przepisy decyzji [...].
Nie mogło dojść do naruszenia przepisu art. 28 kpa, gdyż sprawa do której materiałów strona skarżąca próbowała uzyskać dostęp nie była sprawą administracyjną, w której organ wydawałby rozstrzygnięcie mające wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Nie zmienia tej oceny treść przywołanych przez stronę skarżącą pkt 3 preambuły do decyzji [...] i pkt 10 tego aktu, których naruszenie niesłusznie zarzucono. Żaden ze wskazanych przepisów nie zakłada bezpośredniego udziału ani zainteresowanych osób, ani tym bardziej ich pracodawców w prowadzonym postępowaniu pojednawczym.
Z tych względów sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.