Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 marca 2010 r. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skargę na urzędników Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi – K. P., zajmującego stanowisko [...], oraz M. Z., zajmującego stanowisko [...].
W skardze zamieściła szereg zarzutów pod adresem ww. urzędników w związku z ich postępowaniem przy rozpatrywaniu jej wniosku z dnia [...] września 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiej Komisji do spraw Uwłaszczenia przy Prezydencie L. z dnia [...] marca 1976 r. i wydawaniu przez nich decyzji administracyjnej w tej sprawie.
W odpowiedzi z dnia 4 czerwca 2010 r. na wezwanie Sądu z dnia 27 maja 2010 r. do uzupełnienia braków formalnych skarżąca wyjaśniła, iż przedmiotowe pismo z dnia 18 marca 2010 r. stanowi skargę na ww. urzędników, a nie skargę na wydane przez nich decyzje administracyjne.
W odpowiedzi na skargę z dnia 12 kwietnia 2010 r. Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, która była przedmiotem wydanych przez ww. urzędników decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zakres kognicji sądów administracyjnych został w sposób ogólny określony w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres ten obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosowanie środków określonych w ustawie.
Szczegółowy zakres kognicji sądów administracyjnych określa natomiast art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej, którą sprawują sądy administracyjne w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Ponadto, sądy administracyjne, w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, należąca do zakresu kognicji sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na urzędników organów administracji publicznej. Do orzekania w tym zakresie nie upoważniają sądów administracyjnych również przepisy szczególne.
Do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy administracji publicznej w trybie, określonym w dziale VIII, rozdziały 1 i 2, kodeksu postępowania administracyjnego.
Stanowisko Sądu w tym względzie, zgodne jest ze stanowiskiem orzecznictwa w tym zakresie. W postanowieniu z dnia 21 grudnia 2009 r. w sprawie VII SAB/Wa 145/09 (lex 551077) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż "Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i n. k.p.a.), gdyż nie podlegają one jego kontroli zarówno na podstawie art. 3 p.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych.".
Podobnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 2 listopada 2009 r. w sprawie II SA/Ol 859/09 (lex 527457): "Nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa, sądy administracyjne nie są właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w dziale VIII (art. 227-240) ustawy z 14 czerwca 1960 r. k.p.a.".
Z powyższych względów, przedmiotową skargę należało uznać za wniesioną w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem zachodzi przesłanka jej odrzucenia, określona w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w pkt 1) sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a w pkt 2) na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) ppkt a) p.p.s.a.