Uzasadnienie
I. K. wnosząc skargę do Sądu na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2016 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, wskazane orzeczenie oraz orzeczenie powołane poniżej dostępną są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Co więcej, brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym wymagającym wezwanie do jego uzupełnienia czy uniemożliwiającym wnioskowi nadania mu dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt II OZ 939/15).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że wniosek I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony.
Strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła swojego żądania, nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji niemożliwa jest ocena tego wniosku, pod kątem zaistnienia którejkolwiek przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd miał na uwadze, że z chwilą doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin na dobrowolne opuszczenie Polski. Termin ten, na mocy art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1990) i w związku ze skargą cudzoziemca do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, został przedłużony do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Nie ulega wątpliwości, że uzyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu jest jedynym środkiem ochrony cudzoziemca przed przymusowym wykonaniem tej decyzji.
W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie może zostać wzięta pod uwagę z urzędu, z uwagi na konkurencyjne działanie skarżącego zmierzające do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy (co wynika z treści skargi). Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy został zobowiązany do powrotu i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego terminu.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.