Uzasadnienie
A. Z. w formularzu dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych w sprawach cywilnych z dnia 24 czerwca 2010 r. zawarła wniosek o zwolnienie jej z kosztów opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r. oddalającego jej skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...].
W złożonych w dniu 15 lipca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) urzędowych formularzach PPF, dotyczącym przyznania prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca w rubryce 4 formularza zaznaczyła, iż wnosi o zwolnienie od całości kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wskazała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z niepełnosprawną córką. Jako źródło miesięcznych dochodów wymieniła świadczenie rentowe córki wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej wysokości 678,88 zł netto oraz swoją emeryturę w wysokości 1088,60 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 formularza wynika, iż wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania o pow. 73 m2 oraz działki rolnej o pow. 0,75 m2. Do wniosku skarżąca dołączyła dokumenty źródłowe wskazujące wysokość wydatków ponoszonych miesięcznie na utrzymanie mieszkania, tj.: opłatę za energię elektryczną- 90 zł, telefon- 109,51 zł oraz opłatę za czynsz - 606, 28 zł. Według oświadczenia skarżącej niepełnosprawność córki oraz jej zły stan zdrowi, powoduje konieczność wydatkowania dodatkowo ok. 200 zł miesięcznie na lekarstwa.
Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (a takim zakresem objęty jest wniosek strony o zwolnienie od kosztów sądowych) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając przedłożony przez skarżącą wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wzięto pod uwagę opisaną przez nią sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego.
Należy mieć na uwadze, iż łączny miesięczny dochód skarżącej oraz pozostającej pod jej opieką niepełnosprawnej córki wynosi 1767,48 zł netto, co daje 883,74 zł na osobę. Dochód ten służy do pokrycia nie tylko kosztów bieżącego utrzymania, które w przypadku rodziny skarżącej wynoszą ok. 800 zł miesięcznie ale również kosztów stałego leczenia wnioskodawczyni i jej córki. Powyższe okoliczności wskazują zatem, iż skarżąca nie ma realnych możliwości pokrycia pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Uiszczenie bowiem tych kosztów, mając na uwadze uzyskiwane przez skarżącą oraz jej córkę niewielkie dochody, wobec ponoszonych kosztów utrzymania oraz stałego leczenia, mogłoby skutkować niemożnością zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych skarżącej oraz jej córki.
Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić zatem należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.