Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Wojewoda [...], zwany dalej Wojewodą, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], orzekającą o zameldowaniu K. M. na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w miejscowości W. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Na wniosek K. M. wszczęto postępowanie o zameldowanie jej na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w miejscowości W. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], orzekł o zameldowaniu. Wydane rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił tym, że został spełniony warunek konieczny do dokonania zameldowania, określony w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 149, poz. 993 ze zm., zwanej dalej ustawą), tj. K. M. zamieszkuje w budynku, w którym ma być zameldowana na pobyt stały.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła I. M. - właścicielka nieruchomości, w której zameldowano K. M. - zarzucając błędne ustalenie okoliczności zamieszkiwania w przedmiotowym budynku przez K. M. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda stwierdził, że w sprawie, wobec odmowy wyrażenia zgody na zameldowanie wnioskodawczyni przez odwołującą, zaszła potrzeba wyjaśnienia spełnienia przesłanki zamieszkiwania na drodze postępowania administracyjnego.
Jak wynika z wyjaśnień K. M., w przedmiotowym budynku zamieszkuje od 1996 r., jednakże I. M. nie wyraża zgody na jej zameldowanie. K. M. posiada w budynku swoje wszystkie rzeczy osobiste. Fakt zamieszkiwania wnioskodawczyni potwierdziła przeprowadzona przez organ I instancji kontrola meldunkowa i informacja z Komisariatu Policji w G. W trakcie kontroli meldunkowej ustalono, że w przedmiotowym budynku znajdują się rzeczy osobiste K. M. i tu koncentruje się jej centrum życiowe.
Również I. M. potwierdziła, że K. M. od 1996 r. zamieszkuje w omawianym budynku, jednakże nie wyraża zgody na jej zameldowanie. I. M. odmówiła podpisania protokołu przesłuchania, w związku z czym jej oświadczenie nie jest traktowane jako dowód w sprawie.
Konkludując Wojewoda stwierdził, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwala uznać, że K. M. niewątpliwie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] w miejscowości W., zatem została spełniona wyłączna przesłanka, dająca podstawę do wydania decyzji o zameldowaniu na pobyt stały przez organ administracji.
Skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. M. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 28 kpa poprzez błędne ustalenie okoliczności zamieszkiwania wnioskodawczym' w przedmiotowym budynku oraz nieuwzględnienie interesu właściciela nieruchomości. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Zgodnie z treścią art.10 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U.06.139.993 j.t.) osoba, która
Sygn. akt IV SA/Wa611/11 przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
K. M. zamieszkuje w miejscowości W. przy ul. [...] z zamiarem stałego pobytu już od 1996 roku, w domu tym koncentruje się jej życie. Jedyną przeszkodą do zameldowania był sprzeciw teściowej K. M. – I. M. Tymczasem - jak podkreślił Naczelny Sądy Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 2010 r. (II OSK 1460/09, LEX nr 746560) - organ nie może odmówić zameldowania na pobyt stały osobie faktycznie przebywającej w danym miejscu, gdy zarówno zamiar stałego pobytu, jak i istnienie ośrodka osobistych i majątkowych interesów danej osoby są określone na podstawie obiektywnych, w pełni stwierdzonych okoliczności. Okoliczności, o których mowa w cytowanym wyroku, zostały ustalone w toku postępowania administracyjnego ponad wszelką wątpliwość. Nawet I. M. przyznała, że jej synowa K. M. zamieszkuje w domu przy ul. [...] od 1996 roku i w domu tym koncentruje się jej centrum życiowe.
Zatem sprzeciw teściowej- właścicielki domu - nie może stanowić skutecznej przeszkody do zameldowania K. M. Dla aktu rejestracji, jakim jest zameldowanie na pobyt stały (lub czasowy), nie mają znaczenia takie okoliczności jak np. przyczyny uniemożliwiania zameldowania przez osoby trzecie. Skoro czynność zameldowania ma potwierdzać pobyt danej osoby w określonym lokalu, to jest oczywiste, że osoba występująca o zameldowanie winna zamieszkać w danym lokalu przed dokonaniem w nim zameldowania (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., II OSK 627/09, LEX nr 597733).
Zameldowanie w lokalu jest czynnością materialno-techniczną organu administracji publicznej i może być dokonane wówczas, gdy zostaną spełnione wymagania określone w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2010 r., II SA/G I 271/09, LEX nr 602776). Przesłanki zameldowania K. M. bez wątpienia wystąpiły. Dlatego też organ miał obowiązek zastosować w sprawie przepis art. 47 ust. 1 i 2 ustawy. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Ponieważ zgłoszone dane budziły wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzygnął Burmistrz Miasta i Gminy G. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, które doprowadziło do wniosku o zaistnieniu przesłanek zameldowania K. M. Stwierdzenie przesłanek do zameldowania stanowi w takiej sytuacji podstawę do wydania decyzji o zameldowaniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2009 r. lii SA/Po 494/08, LEX nr 563929).
Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie daje żadnych praw do nieruchomości K. M. ani też nie odbiera właścicielowi nieruchomości (I. M.) żadnych praw do budynku.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.