Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Wojewoda [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2000 r. (nr [...]), w przedmiocie wymeldowania J. C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Uzasadniając decyzje Wojewoda [...] wskazał, iż bezspornym jest fakt opuszczenia przez J. C. lokalu przy ul. [...] i nie zamieszkiwania w nim od wielu lat. Co prawda wymeldowany kwestionował dobrowolność opuszczenia lokalu, jednak jego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania zostało oddalone wyrokiem z dnia [...] października 1998 r. Ustalenie, iż J. C. opuścił przed kilku laty lokal nie dopełniając obowiązku wymeldowania się obligował organ administracji właściwy do spraw meldunkowych do wydania decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 15 ust.
- 2. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze. zm.). Dane zawarte w ewidencji ludności powinny odzwierciedlać stan faktyczny.
W skardze na decyzję Wojewody J. C. podniósł, iż przy jej wydaniu niezgodnie ze stanem faktycznym określono stany prawne oraz pominięto istotne dla rozpatrzenia sprawy okoliczności. Nie sprecyzował jednak szerzej swoich zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W trakcie rozprawy Skarżący przedłożył do akt sprawy książeczki opłat za lokal przy ul. [...], z których wynika że były one przez niego ponoszone w latach 1991 - 1995.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.
W świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu na dzień orzekania, przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu było stwierdzenie opuszczenia miejsca stałego pobytu. Podstawowe znaczenie w sprawie miało w tej sytuacji ustalenie, czy Skarżący opuścił lokal przy ul. [...]. Okoliczność ta była wielokrotnie potwierdzana przez B. C., na której wniosek toczyło się postępowanie w przedmiocie wymeldowania. Jednocześnie nie była ona faktycznie kwestionowana przez Skarżącego. Podnosił on jedynie, iż opuszczenie przez niego lokalu nie było dobrowolne i wynikało z utrudnienia mu dostępu do niego przez byłą żonę B. C. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] kwietnia 1997 r. o podziale majątku dorobkowego, w świetle którego mieszkanie przy ul [...] zostało przyznane na wyłączną własność B. C. (pkt2) a Skarżący został zobowiązany do opuszczenia tego lokalu w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się postanowienia (pkt4).
Jednocześnie, jak ustalono w trakcie postępowania administracyjnego wniesione przez Skarżącego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania w związku z brakiem możliwości dostępu Skarżącego do lokalu zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] października 1998 r. Powyższy fakty także nie był przez Skarżącego skutecznie zakwestionowany.
Powyższe uwarunkowania formalnoprawne uprawniają do stwierdzenia, iż Skarżący opuścił miejsce stałego pobytu. Bez znaczenia pozostaje w tym przypadku okoliczność, iż opuszczenie miejsca przebywania przez skarżącego nie było zgodne z jego wolą. Zameldowanie bowiem w określonym miejscu lub z niego wymeldowanie ma odzwierciedlać stan rzeczywisty. Urzędowe czynności meldunkowe służą zapewnieniu zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Ewidencja ta nie służy odzwierciedleniu subiektywnej woli przebywania w lokalu lecz stanu rzeczywistego (art. 1 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).
Wobec stwierdzenia faktycznego opuszczenia przez Skarżącego miejsca stałego pobytu przy ul [...], organ orzekający w sprawie zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wymeldowania.
Natomiast bez znaczenia dla sprawy pozostają przedłożone na rozprawie przez Skarżącego książeczki opłat za lokal przy [...]. Dotyczą one bowiem okresu do roku 1995 r., natomiast podstawą orzekania w sprawie było ustalenie stanu faktycznego na dzień wydawania decyzji przez organy administracji. Dodatkowo trzeba wskazać, iż sam fakt ponoszenia opłat nie mógłby stanowić samodzielnie przesądzającego dowodu co do faktu zamieszkiwania w lokalu.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.