Uzasadnienie
T. P. wnioskiem złożonym na druku PPF w dniu 20 maja 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Sprawa do której skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, została wszczęta z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., opisaną w sentencji postanowienia. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Sąd oddalił skargę w tej sprawie.
Skarżąca korzysta już z prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na mocy prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z 25 maja 2012 r.
T. P. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie rentowe w miesięcznej wysokości 640 zł. netto. Skarżąca nie posiada wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. W związku ze schorzeniami na jakie cierpi, przeznacza około 220 zł miesięcznie na zakup niezbędnych leków. Niezbędne wydatki związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych pochłaniają kwotę około 150 zł miesięcznie.
Stwierdzono, co następuje:
T. P. otrzymała już w tej sprawie prawo pomocy polegające na pełnym zwolnieniu od kosztów sądowych. Z uwagi na te procesowe okoliczności, składając kolejny wniosek o prawo pomocy skarżąca powinna wykazać, że warunki w jakich żyje, odpowiadają przesłankom przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przesłanki uzyskania prawa pomocy w najszerszych granicach tej instytucji określił ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W świetle tego przepisu, strona obowiązana jest wykazać, że nie posiada jakichkolwiek możliwości współuczestniczenia w kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty sądowe oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika.
Skarżąca opisując we wniosku swą sytuację udowodniła ponad wszelką wątpliwość, że nie będzie w stanie ponieść znaczących dla niej kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika. Niewątpliwie rację ma skarżąca, która twierdzi, że miesięczny dochód w wysokości 640 zł. z trudnością pozwala zachować jej właściwy poziom życia. Wygospodarowanie z tak skromnego dochodu kwoty, jaką zwykli pobierać za sporządzenie skargi kasacyjnej do NSA zawodowi pełnomocnicy, spowodowałoby praktyczną niemożliwość egzystowania strony.
Wnioskodawczyni nie może zostać postawiona przed koniecznością dokonywania wyboru pomiędzy opłaceniem kosztów niniejszej sprawy a poniesieniem wydatków związanych z niezbędnym, podstawowym utrzymaniem, w tym z leczeniem.
Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.